Play Boy - Indochine

Moi quand j'étais un adolescent

J’ai essayé les vêtements de ma mère

J'étais pourtant sûr que ça allait vous plaire

Et que tous les gens s’y habitueraient

Pourtant on m’a regardé de travers

Alors j’ai mis aussi mes habits à l’envers

J’adore les cas désespérés

J'étais pourtant sûr que ça allait vous plaire

Mais qu’est-ce que j’ai fait, mais de quoi j’ai l’air

J’ai une sorte de mal

Une sorte de mal, de mal que je ne définis pas

Moi j’ai aussi du mal avec les artistes, surtout les français qui habitent en

Suisse

J’adore aussi le sexe et les snuff movies

Je trouve que ce sont des purs moments de vie

Je ne me reconnais plus dans les gens je suis juste un cas désespérant

Et comme personne ne viendra me réclamer

Je terminerai comme un objet retrouvé

Mais qu’est ce que j’ai fait mais de quoi j’ai l’air

J’ai une sorte de mal

Une sorte de mal de mal que je ne définis pas

Mais qu’est ce que j’ai fait mais de quoi j’ai l’air

J’ai une sorte de mal

Une sorte de mal de mal que je ne définis pas

Ik toen ik een tiener was

Ik heb de kleren van mijn moeder gepast

Ik wist zeker dat je het leuk zou vinden

En alle mensen zouden eraan wennen

Toch ben ik bekeken door

Dus ik stop ook mijn kleren binnenstebuiten

Ik hou van hopeloze gevallen

Ik wist zeker dat je het leuk zou vinden

Maar wat heb ik gedaan, maar hoe zie ik eruit?

Ik heb een soort van pijn

Een soort van kwaad, kwaad dat ik niet definieer

Ik heb ook moeite met artiesten, vooral Fransen die in

Zwitsers

Ik hou ook van seks en snuff movies

Ik vind dit pure momenten van het leven

Ik herken mezelf niet meer in mensen ik ben gewoon een hopeloos geval

En aangezien niemand me komt opeisen

Ik zal eindigen als een gevonden object

Maar wat heb ik gedaan, maar hoe zie ik eruit?

Ik heb een soort van pijn

Een soort slecht slecht dat ik niet definieer

Maar wat heb ik gedaan, maar hoe zie ik eruit?

Ik heb een soort van pijn

Een soort slecht slecht dat ik niet definieer