Monolith - Inborn Suffering

Now I feel the sorrow that you once embraced

I see the forgotten lies

Left to rot as statues watch the mortals play

Their game

Night guides my fate as I cry

From her pain

The sea of regrets dies

For all that remains I was dying once again

I’m still bleeding while horizons die

Empty shadows walk away

Spellbound no delusions I’m tapped

In my maze of torment I drown

Sadness I cannot defy

Once again the time to weep…

The time to endure

They want me to die

They ask me to rot

Eradicate!

The time to weep

The time to endure

The bitter taste

Time is sorrow

She wrote on her grave

The eye fears

Betrayed by your gods

The monolith of pain prevails

Monuments in the misty horizon

A pale figure shows me the way

Where there is no return from the silent sea

I hear the final embrace for my departure

And now the act begins in vain

Now I feel

The shadow’s eye on me

Can’t you see

There is no return from the silent sea

All alone, I sigh

All of the guilty souls hear the fear in my cry

The monolith of the lovers dream

Feel the sorrow emptying my soul

I’m still bleeding while horizons die

Empty shadows walk away

Spellbound no delusions I’m trapped

In my maze of torment I drown

Final embrace

As the sun dies she whispers

We walk among the dead

The eye is a certain dream

They want me to die

They ask me to rot

Can’t you see

There is no return from the silent sea

Monolith of the last resort

I’m still bleeding while horizons die

Empty shadows walk away

And I dream of you

Nu voel ik het verdriet dat je ooit omarmde

Ik zie de vergeten leugens

Links om te rotten terwijl standbeelden de stervelingen zien spelen

hun spel

De nacht leidt mijn lot terwijl ik huil

Van haar pijn

De zee van spijt sterft

Voor alles wat er nog is, ging ik opnieuw dood

Ik bloed nog steeds terwijl de horizon sterft

Lege schaduwen lopen weg

Betoverd geen wanen Ik ben getapt

In mijn doolhof van pijn verdrink ik

Verdriet dat ik niet kan trotseren

Weer tijd om te huilen...

De tijd om te doorstaan

Ze willen dat ik sterf

Ze vragen me om te rotten

uitroeien!

De tijd om te huilen

De tijd om te doorstaan

De bittere smaak

Tijd is verdriet

Ze schreef op haar graf

Het oog vreest

Verraden door je goden

De monoliet van pijn overheerst

Monumenten aan de mistige horizon

Een bleke figuur wijst me de weg

Waar er geen terugkeer is van de stille zee

Ik hoor de laatste omhelzing voor mijn vertrek

En nu begint de daad tevergeefs

Nu voel ik me

Het oog van de schaduw op mij

Kun je niet zien?

Er is geen terugkeer van de stille zee

Helemaal alleen, zucht ik

Alle schuldige zielen horen de angst in mijn kreet

De monoliet van de droom van de geliefden

Voel het verdriet dat mijn ziel leegmaakt

Ik bloed nog steeds terwijl de horizon sterft

Lege schaduwen lopen weg

Betoverd geen waanideeën Ik zit in de val

In mijn doolhof van pijn verdrink ik

Laatste omhelzing

Terwijl de zon sterft, fluistert ze

We lopen tussen de doden

Het oog is een bepaalde droom

Ze willen dat ik sterf

Ze vragen me om te rotten

Kun je niet zien?

Er is geen terugkeer van de stille zee

Monoliet van het laatste redmiddel

Ik bloed nog steeds terwijl de horizon sterft

Lege schaduwen lopen weg

En ik droom van jou