Nocturne - Hexen

Pain reawakens uncertainty

Into firestorms that burn your mental volatility

And when the tides of change forces one to open eyes

What do you make of truth and what do you make of lies?

So much aspiration, no room for defeat

Out of reach from all the things that could make life complete

Exuding this façade to divert the void inside

Weakness and strength, right and wrong undefined

Everything I’ve ever known, soon have to unlearn

While we might’ve come full circle, its a zero degree turn

You can never go home again, and yet alas

Of course we know that nothing, nothing forever lasts

What was the sum of all suffering worth?

Inventing our own meanings on this meaningless earth

If we have but one life to live, might as well have not lived at all

Illusory to think one can climb over this wall

Adversity is the same all over

It rains on the just and unjust alike

Consumed by «what should have been»

Foolish to ask the question why

This realization of the haphazard laws

That govern me and you

A collapse in hope stems all across

World-weary;

the resulting view

I was acquainted with the Absurd not too long ago

I’ve seen its true face and the power it holds

There’s no other maxim by which to operate

We dangle by the careless whim of this phantom fate

What was left but «good»?

But then different gods would decree

And the only universal thing we had left fell to inconsistency

So shall we follow into infinite obscurity

A paradox of a paradox: the unbearable lightness of being

If it is in fact nothingness that awaits us after death

Then let us make an injustice of it until the last breath

Let us fight against destiny even without hope of victory

It was never for the destination, but for the journey

Most live for postmortem reward, for them it is a game to exist

I await no childish contingencies, without salvation I persist

For I am the night, more truthful than the day

Would never give the false hope of light only to take it away

Now that I know that nothingness surely will remain

I have come to accept it, move on, and not complain

Oh, world of contradiction and incompatibility

Soon to be face to face with negation embodied

When I arrive one day, you’ll recall me from this song

I am the Absurd, speaking to you from the beyond

And the pity of it all is, it ends in perplexity

Pijn wekt onzekerheid weer op

In vuurstormen die je mentale vluchtigheid verbranden

En wanneer de getijden van verandering iemand dwingen om zijn ogen te openen

Wat maakt u van waarheid en wat maakt u van leugens?

Zoveel ambitie, geen ruimte voor nederlaag

Buiten bereik van alle dingen die het leven compleet kunnen maken

Deze façade uitstralen om de leegte naar binnen te leiden

Zwakte en kracht, goed en kwaad ongedefinieerd

Alles wat ik ooit heb gekend, moet ik binnenkort afleren

Hoewel we misschien de cirkel rond zijn, is het een draai van nul graden

Je kunt nooit meer naar huis, en toch helaas

Natuurlijk weten we dat niets, niets voor altijd is

Wat was de som van al het lijden waard?

Onze eigen betekenissen bedenken op deze betekenisloze aarde

Als we maar één leven te leven hebben, hadden we net zo goed helemaal niet geleefd

Illusie om te denken dat iemand over deze muur kan klimmen

Tegenslag is overal hetzelfde

Het regent op zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen

Verteerd door «wat had moeten zijn»

Dwaas om de vraag te stellen waarom

Deze realisatie van de lukrake wetten

Die mij en jou regeren

Een ineenstorting van hoop komt overal voort

Wereldmoe;

de resulterende weergave

Ik maakte niet zo lang geleden kennis met de Absurd

Ik heb het ware gezicht en de kracht ervan gezien

Er is geen andere stelregel om te werken

We bungelen door de zorgeloze gril van dit spookachtige lot

Wat bleef er over behalve «goed»?

Maar dan zouden verschillende goden besluiten

En het enige universele dat we nog hadden, viel op inconsistentie

Dus zullen we volgen in oneindige duisternis?

Een paradox van een paradox: de ondraaglijke lichtheid van het zijn

Als het in feite niets is dat ons wacht na de dood

Laten we er dan tot de laatste snik onrecht van maken

Laten we vechten tegen het lot, zelfs zonder hoop op de overwinning

Het was nooit voor de bestemming, maar voor de reis

De meesten leven voor postmortale beloning, voor hen is het een spel om te bestaan

Ik wacht op geen kinderachtige onvoorziene gebeurtenissen, zonder redding volhard ik

Want ik ben de nacht, waarheidsgetrouwer dan de dag

Zou nooit de valse hoop op licht geven om het alleen maar weg te nemen

Nu ik weet dat er zeker niets zal blijven

Ik ben gekomen om het te accepteren, verder te gaan en niet te klagen

Oh, wereld van tegenstrijdigheden en onverenigbaarheid

Binnenkort oog in oog te staan ​​met belichaamde ontkenning

Als ik op een dag aankom, zul je me herinneren van dit nummer

Ik ben de Absurd, die tot je spreekt vanuit het hiernamaals

En het jammere van dit alles is dat het eindigt in verbijstering