Vinterdøden - Helheim

Tiden er kommet som engang var fortalt

der menneskets verden i sorg skal bli lagt

Tre kalde vintre legger sin bleke arm

rundt Mannheims frostbetonte land

Et skall av skjebnens dystre tone

setter sprekker i dødens frosne krone

Sulten venter verden derunder

forbi porten og Hels ulvehunder

Fra en verden av evig fortapelse

til en annen med bøddelens fortatelse

En hyklersk strid blant levninger

fortapt i vinterdød

graver åpne påsnøen såblodrød

Liv går tapt ved fiendens og ens egen hånd

spunnet blir nornenes skjebnesbånd

Lagt i frossen aske

Den fortviltes kamp- tårer bundet til evighet

Alle smerteskrik samles- til helvetes borgens profet

Såtrist alt er- det sørgelig fortalt

Farvel- en tom evighet, alt er forfalt

Tid er ei tid her mer

Liv er ei liv noensted

Et øye kan ei som et øye se

Forsvunnet er alt folk og fe

Hører ei en vissen tone mer

Sanser intet, føler intet

Vinterdøden flere hundre dager lange

tok alt.

men vent.

The time has come as once was told

where man’s world will be lain in sorrow

Three cold winters puts their pale arm

around Mannheims frosty land

A shell of fate’s sombre tone

cracks death’s frozen crown

Hungry the world waits thereunder

Past the gate and Hel’s wolves

From a world of eternal damnation

to another with the executioner’s pardon

A hypocritical battle among remnants lost

in winterdeath

graves open in the bloodred snow

Lives are lost at the hand of the enemy and oneself

The norm’s band of faith is being spun

Lain in frozen ashes

The battle of the despairing- tears bound to eternity

All cries of pain are gathered- to the hellcastels prophet

All is dismal- the tragic is told

Farewell- an empty eternity, all as decayed

Time is not time here anymore

Life is not life anywhere

An eye can not see like an eye

Gone are the people and beasts

Never hear are withered note again

Sense nothing, feel nothing

The winterdeath hundreds of days old

took everything.

but wait.

De tijd is gekomen zoals eens verteld

waar de wereld van de mens in verdriet zal worden gelegd

Drie koude winters leggen zijn bleke arm

rond het ijzige land van Mannheim

Een omhulsel van de sombere toon van het lot

zet scheuren in de bevroren doodskroon

Honger wacht de wereld beneden

voorbij de poort en Hels wolfshonden

Van een wereld van eeuwige verdoemenis

naar een ander in de vermomming van de beul

Een hypocriete strijd tussen de overblijfselen

verloren in de winter dood

graaft open in de sneeuw roetrood

Levens gaan verloren door toedoen van de vijand en van zichzelf

gesponnen wordt het lot van de norns

In bevroren as gelegd

De wanhopige tranen van de wanhopige op weg naar de eeuwigheid

Alle kreten van pijn verzamelen zich - naar de profeet van het kasteel van de hel

Helaas wordt alles helaas verteld

Vaarwel - een lege eeuwigheid, alles is te laat

Tijd is een tijd hier meer

Het leven is ergens een leven

Een oog kan niet zien als een oog

Alle mensen en dieren zijn verdwenen

Hoort geen verdorde toon meer

Voelt niets, voelt niets

Winterdood enkele honderden dagen lang

tok alt.

maar wacht.

De tijd is gekomen zoals eens werd verteld

waar de wereld van de mens in verdriet zal liggen

Drie koude winters zetten hun bleke arm

rond Mannheims ijzige land

Een omhulsel van de sombere toon van het lot

kraakt de bevroren kroon van de dood

Hongerig wacht de wereld daaronder

Voorbij de poort en Hel's wolven

Van een wereld van eeuwige verdoemenis

naar een ander met pardon van de beul

Een hypocriete strijd tussen verloren overblijfselen

in de winterdood

graven open in de bloedrode sneeuw

Levens gaan verloren door toedoen van de vijand en van zichzelf

De geloofsband van de norm wordt gesponnen

In bevroren as gelegd

De strijd van de wanhopigen - tranen gebonden aan de eeuwigheid

Alle kreten van pijn zijn verzameld - tot de profeet van de hellcastels

Alles is somber - het tragische wordt verteld

Vaarwel - een lege eeuwigheid, allemaal zo vervallen

Tijd is hier geen tijd meer

Het leven is nergens leven

Een oog kan niet zien als een oog

Voorbij zijn de mensen en de beesten

Nooit meer horen zijn verdorde noot

Voel niets, voel niets

De winterdood van honderden dagen oud

nam alles.

maar wacht.