Crutch - Haster

All in all you got me in a rhymeless cycle.

Denial.

It never ends…

Until it fades out.

Entice the peace to put the track back on repeat.

Just as the beat kicks in your body slides over me.

Now my voiceless, pinned up vision…

«Song of Life,» really has no sight.

But my body misses what you offer,

So I come inside.

And you stay another night.

Wake to sunlight’s gleam in your eyes.

The second verse stemmed from the shadows of your disquise.

I care too much, you care too little so I sacrifice.

My old, voiceless, pinned up vision…

«Song of Life,» really has no sight.

But my body misses what you offer,

I won’t come inside…

This time…

I know just what you want,

The comfort of our home.

It lays victim to this breakdown,

We have chose to play over and over again.

We get our hands dirty,

And blame the crutches.

But if they’re just crutches what the fuck are we?

Cuz all in all you got me in a rhymeless cycle,

Denial.

It never ends.

Until it fades out.

Cycle.

Denial.

It never ends.

Until it fades out.

Al met al heb je me in een rijmloze cyclus gebracht.

Ontkenning.

Het stopt nooit…

Tot het vervaagt.

Verleid de vrede om de track weer op repeat te zetten.

Net als de beat in je schopt, glijdt je lichaam over me heen.

Nu mijn stemloze, vastgepinde visie...

«Song of Life» heeft echt geen zicht.

Maar mijn lichaam mist wat je aanbiedt,

Dus ik kom naar binnen.

En je blijft nog een nacht.

Word wakker met de glans van het zonlicht in je ogen.

Het tweede couplet kwam voort uit de schaduwen van je vermomming.

Ik geef te veel om jou, jij geeft er te weinig om, dus ik offer.

Mijn oude, stemloze, vastgepinde visie...

«Song of Life» heeft echt geen zicht.

Maar mijn lichaam mist wat je aanbiedt,

Ik kom niet binnen...

Deze keer…

Ik weet precies wat je wilt,

Het comfort van ons huis.

Het wordt het slachtoffer van deze storing,

We hebben ervoor gekozen om keer op keer te spelen.

We maken onze handen vuil,

En geef de krukken de schuld.

Maar als het maar krukken zijn, wat zijn we dan in godsnaam?

Want al met al heb je me in een rijmloze cyclus gebracht,

Ontkenning.

Het stopt nooit.

Tot het vervaagt.

Fiets.

Ontkenning.

Het stopt nooit.

Tot het vervaagt.