Antonin - Hangar

Elle s’appelle, Paola,

Sixteen years old,

Passe sa vie chez Zara,

Flâne avec sa gold,

Elle est fan, de moi,

Alors dès qu’elle me voit,

Elle crie: Antonin,

Merci, de rien,

Je la monte, dans ma loge,

Je me dis qu’elle est folle,

Elle me fait, des éloges,

Je lui joue Rock n’roll,

Elle crie: Antonin,

Merci, de rien,

Elle crie: Antonin,

Merci, de rien,

Elle crie

Jt’ai jamais dit: T’es belle.

Jt’ai jamais dit: Je t’aime.

Pourtant dieu sait que c’est toi qui m’as donné des ailes.

Des ailes,

Paola.

Au milieu, des coussins,

Elle n’a qu’un seul refrain,

Un j’adore ta zizique

Quand est-ce que tu sors un disque,

Antonin.

Merci, de rien.

Elle crie: Antonin,

Merci, de rien.

Jt’ai jamais dit: T’es belle.

Jt’ai jamais dit: Je t’aime.

Non,

Pourtant dieu sait que c’est toi qui t’es brisée les ailes, tes ailes.

Paola

Antonin

Paola

Antonin

Paola

Antonin

Paola

Antonin

Paola

Haar naam is Paola.

Zestien jaar oud,

Brengt zijn leven door bij Zara,

Wandelt met zijn goud,

Ze is een fan van mij,

Dus zodra ze me ziet,

Ze roept: Antonin,

Bedankt voor niets,

Ik berijd haar, in mijn kleedkamer,

Ik zeg tegen mezelf dat ze gek is,

Ze prijst mij,

Ik speel hem Rock n' roll,

Ze roept: Antonin,

Bedankt voor niets,

Ze roept: Antonin,

Bedankt voor niets,

ze schreeuwt

Ik heb je nooit gezegd: je bent mooi.

Ik heb nooit tegen je gezegd: ik hou van je.

Maar God weet dat jij het was die me vleugels gaf.

Vleugels,

Paola.

In het midden kussens,

Het heeft maar één refrein,

A Ik hou van je zizique

Wanneer breng je een plaat uit,

Antonin.

Bedankt voor niets.

Ze roept: Antonin,

Bedankt voor niets.

Ik heb je nooit gezegd: je bent mooi.

Ik heb nooit tegen je gezegd: ik hou van je.

Neen,

Toch weet God dat jij het was die je vleugels brak, je vleugels.

Paola

Antoninus

Paola

Antoninus

Paola

Antoninus

Paola

Antoninus

Paola