Extraños - Ha-ash

Fuimos dos extraños que nos conocimos en aquel café

Sin esperarlo nos quedamos horas platicando

Fuiste algo tan distinto, simple y tan genuino que me enamoré

Te convertiste en mi amante y mejor amigo

Qué suerte la mía, o eso yo creía

Pero al mirar tus ojos de un momento al otro ya no me veía

Pasé del cielo al suelo;

de una nube al infierno;

del amor al vacío

Cómo sentir que es eterno si aún estando en tus brazos hoy me muero de frío

Puede que suene cruel: al estar piel con piel los minutos se me vuelven años

Y quisiera saber cómo es que pudo ser que después de haberte amado tanto

Sólo seamos de nuevo extraños

Somos dos extraños bajo el mismo techo y no queremos ver

Que aun que lo compartimos todo, no compartimos nada

Diste lo mejor de ti y lo mejor de mí te lo entregué también

La vida a veces no perdona y el tiempo da la espalda

Qué suerte la mía, o eso yo creía

Pero al mirar tus ojos de un momento al otro ya no me veía

Pasé del cielo al suelo;

de una nube al infierno;

del amor al vacío

Cómo sentir que es eterno si aún estando en tus brazos hoy me muero de frío

Puede que suene cruel: al estar piel con piel los minutos se me vuelven años

Y quisiera saber cómo es que pudo ser que después de haberte amado tanto

Sólo seamos de nuevo extraños

Pasé del cielo al suelo;

de una nube al infierno;

del amor al vacío

Cómo sentir que es eterno si aún estando en tus brazos hoy me muero de frío

Puede que suene cruel: al estar piel con piel los minutos se me vuelven años

Y quisiera saber cómo es que pudo ser que después de haberte amado tanto

Sólo seamos de nuevo extraños

Fuimos dos extraños que nos conocimos en aquel café

We waren twee vreemden die elkaar ontmoetten in dat café

Zonder het te verwachten bleven we uren praten

Je was iets zo anders, eenvoudigs en zo oprecht dat ik verliefd werd

Je werd mijn minnaar en beste vriend

Wat een geluk van mij, althans dat dacht ik

Maar toen ik van het ene op het andere moment in je ogen keek, zag ik mezelf niet meer

Ik ging van de lucht naar de grond;

van een wolk naar de hel;

van liefde naar leegte

Hoe te voelen dat het eeuwig is, zelfs als ik vandaag in je armen ben, vries ik dood

Het klinkt misschien wreed: van huid tot huid veranderen de minuten in jaren

En ik zou graag willen weten hoe het kan dat, nadat ik zoveel van je heb gehouden

Laten we gewoon weer vreemden zijn

We zijn twee vreemden onder hetzelfde dak en we willen het niet zien

Dat hoewel we alles delen, we niets delen

Je hebt het beste van jezelf gegeven en het beste van mij heb ik jou ook gegeven

Het leven vergeeft soms niet en de tijd keert de rug toe

Wat een geluk van mij, althans dat dacht ik

Maar toen ik van het ene op het andere moment in je ogen keek, zag ik mezelf niet meer

Ik ging van de lucht naar de grond;

van een wolk naar de hel;

van liefde naar leegte

Hoe te voelen dat het eeuwig is, zelfs als ik vandaag in je armen ben, vries ik dood

Het klinkt misschien wreed: van huid tot huid veranderen de minuten in jaren

En ik zou graag willen weten hoe het kan dat, nadat ik zoveel van je heb gehouden

Laten we gewoon weer vreemden zijn

Ik ging van de lucht naar de grond;

van een wolk naar de hel;

van liefde naar leegte

Hoe te voelen dat het eeuwig is, zelfs als ik vandaag in je armen ben, vries ik dood

Het klinkt misschien wreed: van huid tot huid veranderen de minuten in jaren

En ik zou graag willen weten hoe het kan dat, nadat ik zoveel van je heb gehouden

Laten we gewoon weer vreemden zijn

We waren twee vreemden die elkaar ontmoetten in dat café