Celeste - Gandhi

Desciende lento desde la montaña

Cae y no sabe donde va

Él la protege y la transporta

Sabe que algún día no estarán

Mientras tanto siguen siendo

El complemento a dos del otro

El tiempo descubre que la piedra

Brilla más y que agua es mar

Y nos da la ilución de ser real

Subir hasta el aire con las sombras

Donde quisiera volver más

Ya no quiero ser más celeste

Salir de ese cuadro en la pared

Caminar sobre el verde y el azul

Para llegar y poder olvidar

Ver hacia atrás y no ver nada

Trazar esa línea entre dos…

Infinita… la ilución de ser real

Tirarás la verdad

Para nunca hablar

Verás el este llegar

Tendrás que esperar

Y serás… infinita

Daal langzaam af van de berg

Hij valt en weet niet waar hij heen gaat

Hij beschermt haar en draagt ​​haar

Je weet dat ze dat op een dag niet meer zullen zijn

Ondertussen blijven ze

Twee's complement van de ander

De tijd ontdekt dat de steen

Het schijnt meer en dat water is zee

En geeft ons de illusie echt te zijn

Stijg op naar de lucht met de schaduwen

Waar ik graag meer naar terug zou willen

Ik wil niet langer hemelser zijn

Ga weg van die foto aan de muur

Lopen op groen en blauw

Aankomen en kunnen vergeten

kijk achterom en zie niets

Trek die lijn tussen twee...

Oneindig... de illusie van echt zijn

je gooit de waarheid weg

nooit te spreken

Je ziet het oosten aankomen

Je zult moeten wachten

En je zult ... oneindig zijn