Ulice Nienawiści - Frontside

Codzień, codzień ulicą w dół

Oczy szybko błąkają się po ścianach

Odwracam głowę gdy pęka szkło

Kocham te miejsca ich dźwięk

To moja, krwawa czerwień ceglanych murów

W kontraście z błękitem mundurów

Śmiejąc im się w twarz zaczynam widzieć

Nie lękam się miejsca i słów

Czuję się odprężony i silny bo wiem

Na co stać to miejsce i na co stać mnie

Moja specjalność to dzikie kłopoty

Zgrabne tyłeczki wpatrzone w niebo

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie

Razem z ulicą tworzymy rodzinę

Stalowy pręt mocno ściskam w dłoni

O każdy dzień znów muszę się bić

Ulica jest zbyt piękna żeby zginąć

Co druga brama skazana na śmierć

Dzieciaki dla których piłka jest matką

Nadejdzie czas gdy wypróbują broń

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie!

Elke dag, elke dag op straat

Ogen dwalen snel over de muren

Ik draai mijn hoofd als het glas breekt

Ik hou van deze plaatsen, hun geluid

Dit is mijn bloederige rode bakstenen muur

In tegenstelling tot het blauw van de uniformen

Lachend in hun gezicht begin ik te zien

Ik ben niet bang voor de plaats en de woorden?

Ik voel me ontspannen en sterk omdat ik het weet

Wat kan deze plek doen en wat kan ik doen?

Wilde problemen is mijn specialiteit

Welgevormde konten staren naar de lucht

ik ben niet bang

Omdat ik weet

Wat kan ik doen

Samen met de straat vormen we een gezin

Ik pak de stalen staaf stevig in mijn hand

Ik moet weer vechten voor elke dag

De straat is te mooi om te sterven

Elke tweede poort is tot de dood gedoemd

Kinderen voor wie de bal de moeder is

De tijd zal komen dat ze de wapens proberen

ik ben niet bang

Omdat ik weet

Wat kan ik doen!