Voiceover - Fred Thomas

When the lights come on I’ll have been awake for hours

A thin film of sweat on my skin

Partial lists of pink dawn reflections clogging my mind

But no progress and another dead kid in my feed

More words screamed about *Life After Money*

But it’s fuzzy, still unclear how far a voice can really reach

I’m watching each contender surrender whatever

They say «I don’t even care!

I just want to feel better!»

You talk about your enemies, that doesn’t really interest me

I’m grateful just to be considered

As possibly something more than just

A cloud of distressed emotions

A custodian of regular feelings

So much of the time I am speculation, snark and argument

But that «Dirty Boots» video from when I was a kid

I still remember trusting it

And I saw an unbroken world where everything was explained

And the people survived

Everyone was alive

And everyone kissed and every kiss was forgotten

Seconds after it happened

Everyone was swimming

Everyone was in love and nobody cared

In my dreams I get visits from every beautiful being who’s ever left me

They kiss my face, they tell me they miss me, they love me

They want to protect me

I say «I miss you, too!

I’m trying to be something better for you.»

I’m trying to scratch through to the immaculate core

That gets hidden in the center of all these regular feelings

All those regular feelings

All those laundromat feelings

All those grocery store feelings

All those canker sore feelings

All those overdraft feelings

Second place feelings

You’re just like anyone else feelings

All those regular feelings

All those internet feelings

All those angry dad feelings

All those White Castle feelings

All those left behind feelings

Those student loan feelings

Those D.U.I.

feelings

The phones-about-to-die feelings

Unpopular feelings

Your UTI feelings

Those bus station feelings

Als de lichten aan gaan, ben ik al uren wakker

Een dun laagje zweet op mijn huid

Gedeeltelijke lijsten met roze dageraadreflecties die mijn geest verstoppen

Maar geen vooruitgang en weer een dood kind in mijn feed

Meer woorden schreeuwden over *Life After Money*

Maar het is vaag, nog steeds onduidelijk hoe ver een stem echt kan reiken

Ik kijk hoe elke mededinger zich overgeeft wat dan ook

Ze zeggen: 'Het kan me niet eens schelen!

Ik wil me gewoon beter voelen!»

Je praat over je vijanden, dat interesseert me niet echt

Ik ben dankbaar om alleen maar te worden overwogen

Mogelijk iets meer dan alleen

Een wolk van verontruste emoties

Een bewaarder van regelmatige gevoelens

Zo vaak ben ik speculatie, snark en argument

Maar die 'Dirty Boots'-video van toen ik een kind was

Ik weet nog dat ik het vertrouwde

En ik zag een ongebroken wereld waar alles werd uitgelegd

En de mensen hebben het overleefd

Iedereen leefde

En iedereen kuste en elke kus was vergeten

Seconden nadat het gebeurde

Iedereen was aan het zwemmen

Iedereen was verliefd en het kon niemand iets schelen

In mijn dromen krijg ik bezoek van elk mooi wezen dat me ooit heeft verlaten

Ze kussen mijn gezicht, ze vertellen me dat ze me missen, ze houden van me

Ze willen me beschermen

Ik zeg: "Ik mis jou ook!

Ik probeer iets beters voor je te zijn.»

Ik probeer door te krabben tot de smetteloze kern

Dat wordt verborgen in het centrum van al deze reguliere gevoelens

Al die regelmatige gevoelens

Al die wasserette gevoelens

Al die supermarktgevoelens

Al die pijnlijke gevoelens

Al die rood staan ​​gevoelens

Tweede plaats gevoelens

Je bent net als ieder ander gevoelens

Al die regelmatige gevoelens

Al die internetgevoelens

Al die boze vadergevoelens

Al die White Castle-gevoelens

Al die achtergebleven gevoelens

Die studieschuldgevoelens

Die D.U.I.

gevoelens

De telefoons-bij-te-sterven-gevoelens

Impopulaire gevoelens

Uw UTI-gevoelens

Die gevoelens van het busstation