Bene - Francesco De Gregori

Bene, se mi dici che ci trovi anche dei fiori in questa storia, sono i tuoi

Ma è inutile cercarmi sotto il tavolo, ormai non ci sto più

Ho preso qualche treno, qualche nave, qualche sogno, qualche tempo fa

Ricordi che giocavo coi tuoi occhi nella stanza e ti chiamavo «mia»

E inoltre la coperta all’uncinetto, c’era il soffio della tua pazzia

E allora la tua faccia vietnamita ricordava tutto quel che ho

E adesso puoi richiuderti nel bagno a commentare le mie poesie

Però stai attenta a tendermi la mano, perché il braccio non lo voglio più

Mia madre è sempre lì che si nasconde dietro i muri e non si trova mai

E i fiori nella vasca sono tutto quel che resta e quel che manca

Tutto quel che hai e puoi chiamarmi ancora «amore mio»

E qualche volta aspettami sul ponte, i miei amici sono tutti là

Con lunghe sciarpe nere ed occhi chiari, hanno scelto la semplicità

Se Luigi si sporge verso l’acqua sono solo fatti suoi

E ancora mille volte, mille anni, ci scommetto, mi ringrazierai

Per quel sorriso ladro e per i giochi, i mille giochi che sapevi già

E ancora mi dirai che non vuoi essere cambiata, che ti piaci come sei

Però non mi confondere con niente e con nessuno, e vedrai… niente e nessuno ti

confonderà

Soltanto l’innocenza nei miei occhi, c'è nè già meno di ieri, ma che male c'è

Le navi di Pierino erano carta di giornale, eppure vedi, sono andate via

Magari dove tu volevi andare ed io non ti ho portato mai

E puoi chiamarmi ancora «amore mio»

Nou, als je me vertelt dat je in dit verhaal ook bloemen vindt, zijn ze van jou

Maar het heeft geen zin om mij onder de tafel te zoeken, nu ben ik er niet meer

Ik heb een tijdje geleden wat treinen genomen, wat schepen, wat dromen

Weet je nog dat ik in de kamer met je ogen speelde en je "de mijne" noemde

En ook de gehaakte deken, daar was de adem van je waanzin

En toen herinnerde je Vietnamese gezicht alles wat ik heb

En nu kun je jezelf opsluiten in de badkamer om commentaar te geven op mijn gedichten

Maar pas op dat je je hand uitsteekt, want ik wil de arm niet meer

Mijn moeder is daar altijd verstopt achter de muren en nooit gevonden

En de bloemen in het bad zijn alles wat er nog is en wat er ontbreekt

Alles wat je hebt en je kunt me nog steeds "mijn liefste" noemen

En soms wacht je op me op de brug, mijn vrienden zijn er allemaal

Met lange zwarte sjaals en heldere ogen kozen ze voor eenvoud

Als Luigi in het water leunt, is het zijn zaak

En nogmaals duizend keer, duizend jaar, ik wed dat je me zult bedanken

Voor die diefglimlach en voor de spellen, de duizend spellen die je al kende

En nogmaals, je zult me ​​vertellen dat je niet veranderd wilt worden, dat je jezelf leuk vindt zoals je bent

Maar verwar me niet met iets of iemand, en je zult zien ... niets en niemand jij

zal verwarren

Alleen onschuld in mijn ogen, er is niet minder dan gisteren, maar wat voor kwaad is er

Pierino's schepen waren kranten, en toch zie je, ze zijn weggegaan

Misschien waar je heen wilde en ik heb je nooit meegenomen

En je kunt me nog steeds "mijn liefste" noemen