L'Appuntamento - Fiorello

Ho sbagliato tante volte ormai che lo so già

Che oggi quasi certamente

Sto sbagliando su di te ma una volta in più

Che cosa può cambiare nella vita mia…

Accettare questo strano appuntamento

Sono triste tra la gente

Che mi sta passando accanto

Ma la nostalgia di rivedere te

È forte più del pianto:

Questo sole accende sul mio volto

Un segno di speranza

Sto aspettando quando ad un tratto

Ti vedrò spuntare in lontananza!

Amore, fai presto, io non resisto…

Se tu non arrivi non esisto

Non esisto, non esisto…

E cambiato il tempo e sta piovendo

Ma resto ad aspettare

Non m’importa cosa il mondo può pensare

Io non me ne voglio andare

Io mi guardo dentro e mi domando

Ma non sento niente;

Sono solo un resto di speranza

Perduta tra la gente

Amore è già tardi e non resisto…

Se tu non arrivi non esisto

Non esisto, non esisto…

Luci, macchine, vetrine, strade

Tutto quanto si confonde nella mente

La mia ombra si è stancata di seguirmi

Il giorno muore lentamente

Non mi resta che tornare a casa mia

Alla mia triste vita

Questa vita che volevo dare a te

L' hai sbriciolata tra le dita

Amore perdono ma non resisto…

Adesso per sempre non esisto

Non esisto, non esisto…

Ik heb me zo vaak vergist nu ik het al weet

Wat vandaag vrijwel zeker

Ik heb het mis over jou, maar nog een keer

Wat kan er veranderen in mijn leven...

Accepteer deze vreemde datum

Ik ben verdrietig onder de mensen

Dat gaat aan mij voorbij

Maar het verlangen om je weer te zien

Het is sterker dan huilen:

Deze zon schijnt op mijn gezicht

Een teken van hoop

Ik wacht op wanneer ineens

Ik zie je in de verte opduiken!

Liefs, schiet op, ik kan het niet laten...

Als je niet aankomt, besta ik niet

Ik besta niet, ik besta niet...

Het weer is veranderd en het regent

Maar ik blijf en wacht

Het kan me niet schelen wat de wereld denkt

ik wil niet gaan

Ik kijk in mezelf en vraag me af

Maar ik voel niets;

Ik ben slechts een overblijfsel van hoop

Verloren tussen de mensen

De liefde is al laat en ik kan het niet laten ...

Als je niet aankomt, besta ik niet

Ik besta niet, ik besta niet...

Verlichting, auto's, etalages, straten

Alles raakt in de war in de geest

Mijn schaduw was het zat om mij te volgen

De dag sterft langzaam

Ik moet gewoon terug naar mijn huis

Naar mijn trieste leven

Dit leven dat ik je wilde geven

Je verkruimelde het tussen je vingers

Liefde vergeef ik, maar ik kan het niet laten...

Nu besta ik niet voor altijd

Ik besta niet, ik besta niet...