Ambrosia - Field Report

Looking for the Win-Win in all this wishful drinking

got me thinking that I ought to pray in wordless groans

and be fed ambrosia by the doves

but they’d hold me to what I said once;

years or hours ago, I can’t be trusted- only thrown

I keep spinning my wheels

maybe nothings gonna change

I keep dreaming about the sheriff’s kid who I used to chew Skoal with

he was cruel to the other kids just for fun

I always sought them out later on, but I never had the stones to tell him off

he died alone years ago on a golf course with a gun

and I’m here spinning my wheels

maybe nothings gonna change

Time was, I could stand up straight, but I lost my balance with the ballast

weight

cast over the gunwales, overboard

I got nothing left to push up against but this imaginary resonance

starting at a spot on the opposite shore

and despite our sins we would not sink;

we were

buoyed by some brackish grace

our mouths like an ocean drink, we salt-shone in the sun

and the grackles learned the car alarms

keeping all the neighbors warned

and lovers armed

I do believe we’re going down.

Op zoek naar de win-win in al dit wishfull drinken

zette me aan het denken dat ik zou moeten bidden in woordeloos gekreun

en ambrozijn te eten krijgen van de duiven

maar ze zouden me houden aan wat ik ooit zei;

jaar of uren geleden, ik kan niet worden vertrouwd, alleen gegooid

Ik blijf aan mijn wielen draaien

misschien verandert er niets

Ik blijf dromen over het kind van de sheriff met wie ik op Skoal kauwde

hij was wreed tegen de andere kinderen, gewoon voor de lol

Ik zocht ze later altijd op, maar ik had nooit de stenen om hem af te wijzen

hij stierf jaren geleden alleen op een golfbaan met een pistool

en ik ben hier aan het draaien aan mijn wielen

misschien verandert er niets

Tijd was, ik kon rechtop staan, maar ik verloor mijn evenwicht met de ballast

gewicht

over de dolboorden werpen, overboord

Ik heb niets meer om me tegen te verzetten, behalve deze denkbeeldige resonantie

beginnend op een plek aan de overkant

en ondanks onze zonden zouden we niet zinken;

we waren

gesteund door wat brakke gratie

onze monden als een oceaandrank, we glinsterden met zout in de zon

en de grackles leerden de auto-alarmen

alle buren gewaarschuwd houden

en geliefden gewapend

Ik geloof echt dat we ten onder gaan.