Proud Crowd / Pride Cried - Ferron

I can’t call you from this place

To hear you say that I’m not your kind

It’s a thin road before us, we’re the wake left behind

It’s sad and I fail to see what it had to do with you

And me

But I guess that’s like wondering what’s a point to a

Line

There must be something I wanted more than wanting your

Love

'cause you stood in my doorway and I stood in my glove

Most afraid to follow, a kingdom my stride

It’s so telling what won’t live with hunger and pride

I thought of you often but I never could tell you

The 'you' that I cherished, something hurt me so bad

A few had come close, I couldn’t take them in either

I guess the distance between us was my love never had

And though we live separate I keep two rooms open

One has you in it, the other does not

And I move in the middle, unsure and protected

And I trip on my rope, vaguely sensing I’m caught

A friend tried to find me and saw through to my wheel

She said you’re now on the bottom, it’s either that or

The top

You can keep yourself tiny and bang on the big door

Or take the space saved for the queen of the hop

But you know queens have their problems too

And my size won’t stay static

I like to think I never was one for the hoop anyway

And then that night I dreamed again of the far side of

Nothing

And trembling with terror I chose to come back this

Way

In the streets or the 'after,' in the churches or in

Memory

The light that will guide you is the source of the

Flame

While stumbling the back alleys in search of right

Action

I fell and wept darkly and acknowledged your name

And the door to my prison dissolved right before me

But like a young fool I quick looked for a power to

Claim

And my wailing increased with the shock of the

Knowledge

That I often have needed something out there to blame

I give up my fisted touch, my thoughts strong like

Fences

My totem-pole stature, body chipped to the bone

I’m nobody’s saviour, and nobody’s mine either

I hear the desert wind whisper «But neither are we

Alone.»

Sure I long to ask how you’re doing, if you got to the

Lightness

That you wanted so fiercely when we drifted that way

There’s no telephones ringing now, but I feel something

Calling me

And I’m ready to go, I just need time to say

Hearts are like meadows, with their weathered potential

With their reasons diluted by reason itself

I may be shivering at the foot of this slow-giving

Mountain

But the tiny spring flowers can look just like you

And I won’t ask the purpose of all of my footsteps

And I won’t let my eyelids cast down

I am looking for something outside of forgiveness

You might call it the jewel of the crown

Ik kan je niet bellen vanaf deze plek

Om je te horen zeggen dat ik niet jouw soort ben

Het is een dunne weg voor ons, wij zijn de achtergebleven kielzog

Het is triest en ik zie niet in wat het met jou te maken had

En ik

Maar ik denk dat dat hetzelfde is als je afvragen wat een punt is voor a

Lijn

Er moet iets zijn dat ik meer wilde dan dat van jou

Heb lief

want jij stond in mijn deuropening en ik stond in mijn handschoen

Meest bang om te volgen, een koninkrijk mijn pas

Het is zo veelzeggend wat niet zal leven met honger en trots

Ik heb vaak aan je gedacht, maar ik zou het je nooit kunnen vertellen

De 'jij' die ik koesterde, iets deed me zo'n pijn

Een paar waren dichtbij gekomen, ik kon ze ook niet opnemen

Ik denk dat de afstand tussen ons mijn liefde nooit was

En hoewel we gescheiden wonen, houd ik twee kamers open

Bij de een zit je erin, bij de ander niet

En ik beweeg me in het midden, onzeker en beschermd

En ik struikel over mijn touw, vaag voelend dat ik betrapt ben

Een vriend probeerde me te vinden en doorzag mijn wiel

Ze zei dat je nu onderaan staat, het is dat of

De top

Je kunt jezelf klein houden en op de grote deur knallen

Of neem de ruimte die is bespaard voor de koningin van de hop

Maar weet je, koninginnen hebben ook hun problemen

En mijn maat blijft niet statisch

Ik denk graag dat ik toch nooit iemand voor de hoepel was

En toen droomde ik die nacht weer van de andere kant van

Niets

En bevend van angst koos ik ervoor om hierop terug te komen

Manier

Op straat of 'erna', in de kerken of in

Geheugen

Het licht dat je zal leiden is de bron van de

Vlam

Terwijl je door de steegjes strompelt op zoek naar het goede

Actie

Ik viel en huilde donker en erkende je naam

En de deur naar mijn gevangenis loste vlak voor mij op

Maar als een jonge dwaas zocht ik snel naar een kracht om

Beweren

En mijn gejammer nam toe met de schok van de

Kennis

Dat ik vaak iets nodig had om de schuld te geven

Ik geef mijn gevuistde aanraking op, mijn gedachten zo sterk

Hekken

Mijn totempaal gestalte, lichaam tot op het bot afgebroken

Ik ben niemands redder, en ook niemand de mijne

Ik hoor de woestijnwind fluisteren: 'Maar wij ook niet

Alleen."

Natuurlijk verlang ik ernaar om te vragen hoe het met je gaat, als je bij de

Lichtheid

Dat je zo vurig wilde toen we die kant op dreven

Er gaan nu geen telefoons over, maar ik voel iets

Belt mij

En ik ben klaar om te gaan, ik heb alleen tijd nodig om te zeggen

Harten zijn als weiden, met hun verweerde potentieel

Met hun redenen verwaterd door de reden zelf

Ik sta misschien te rillen aan de voet van deze slow-giving

Berg

Maar de kleine lentebloemen kunnen precies op jou lijken

En ik zal niet vragen naar het doel van al mijn voetstappen

En ik laat mijn oogleden niet neerslaan

Ik ben op zoek naar iets buiten vergeving

Je zou het de parel van de kroon kunnen noemen