Prejuicios - Falsalarma

Andamos buscándole sentido a cada situación

Sacándole partido a la ilusión

Por aquí no existe el cansancio

Tan sólo cerramos los ojos, para poder ver con el corazón

Toc, toc!

Dejo que las dudas entren

Eso es más sagrado que elefantes tailandeses

Cuando te crees que todo va bien aparece el trece

Este aumenta conforme creces ¡ten fé!

Aunque destense esta cuerda sigo atado

La perfección no existe, pero la buscamos

Caemos entre tropiezos, pasos que nos mantienen vivos

Aprender a levantarnos es saber por dónde van los tiros

Antes de cruzar cualquier esquina miro al cielo

Luego al suelo y vigilo por donde piso, por donde paso

Antes de escribir

Doy más vueltas que Fernando en Indianápolis, confío en mi

¡Sí, soy así!

Un desierto con oasis

Cuido más el motor que el chasis de este misil

¡Para que presumir!

Si lo difícil es dar con beats perfectos

Para que luego hagan efecto al escribir

Pienso: cada cual con su rol

Escribo cuando me nace, no hace falta calentar el sol

La inspiración va y viene

Si sabes apreciarla, se sostiene en lo más alto de la habitación

Verde esperanza que nunca se pierde, hasta que se encuentra

Hubo veces que le di por muerta

Juego con estas inquietudes cuando voy al lio

Llámalo enfermizo, es mi estilo: prejuicios

Andamos buscándole sentido a cada situación

Sacándole partido a la ilusión

Por aquí no existe el cansancio

Tan sólo cerramos los ojos, para poder ver con el corazón

Yo creía que se iban a medida que uno crece

Las manías, los prejuicios, las memeces

No obstante, siempre conviven conmigo

Extraños pensamientos aprensivos que no perecen

Antes de que empiece el día ya aparecen

Y parece ser la causa por la que tropiece

Con la misma piedra a veces más de dos veces

Se ofrece, pero nunca pongo el volumen a trece

Es la instrumental la que me crece y la que decide el tema

Y si se trata de remar, pues se rema

Soy aparentemente tranquilo, pero el fuego interior me quema

Y me crea cualquier minucia un dilema

«¡Así que frena!»

-Me digo.

A sabiendas de ir despacio

Respondo ante una novedad reacio

Cual maníaco-obsesivo por el miedo al ridículo

Reculo ante una decisión y disimulo

Porque sólo trato de esquivar obstáculos

Tener tentáculos para agarrarme si un día veo que caigo

Y arraigo mis raíces en el punto más alto

Porque si se diera el caso me levanto por espíritu

OSU!

El cinturón no siempre dice la actitud que se tiene

Porque esfuerzo y sacrificio se requiere

No siempre confío en mi mismo

Y es por eso que me guío por la intuición de signos que ni aparecen

Busco la fórmula de quitarme prejuicios

De corregir los malos vicios que se tienen

Porque nada se sostiene si no se hace convencido

Me inspiro y sigo vivo en el lunar de un ombligo

Es el umbral que persigo, prescindir de este reparo

Que impide muchas veces que camine y espero sentado

Tengo a mi lado la virtud de la insistencia

Y si se sabe de nuestra existencia es porque nunca hemos parado

Andamos buscándole sentido a cada situación

Sacándole partido a la ilusión

Por aquí no existe el cansancio

Tan sólo cerramos los ojos, para poder ver con el corazón

We zoeken naar betekenis in elke situatie

Optimaal profiteren van de illusie

Hier is geen vermoeidheid

We sluiten gewoon onze ogen, zodat we met ons hart kunnen zien

Klop klop!

Ik liet de twijfel binnen

Dat is heiliger dan Thaise olifanten

Als je denkt dat alles goed gaat, verschijnt er dertien

Dit neemt toe naarmate je groeit, heb vertrouwen!

Zelfs als dit touw losser wordt, ben ik nog steeds vastgebonden

Perfectie bestaat niet, maar we zoeken ernaar

We vallen tussen struikelblokken, stappen die ons in leven houden

Leren opstaan ​​is weten waar de schoten heen gaan

Voordat ik een hoek oversteek, kijk ik naar de lucht

Dan naar de grond en ik kijk waar ik stap, waar ik ga

Voor het schrijven

Ik rijd meer ronden dan Fernando in Indianapolis, ik vertrouw mezelf

Ja, zo ben ik!

Een woestijn met oase

Ik zorg meer voor de motor dan voor het chassis van deze raket

Waarom opscheppen!

Als het moeilijk is om perfecte beats te vinden

Zodat ze later bij het schrijven in werking treden

Ik denk: ieder met zijn rol

Ik schrijf als ik geboren ben, het is niet nodig om de zon te verwarmen

Inspiratie komt en gaat

Als je het weet te waarderen, staat het bovenaan de kamer

Groene hoop die nooit verloren gaat, totdat hij gevonden wordt

Er waren tijden dat ik haar voor dood opgaf

Ik speel met deze zorgen als ik in de problemen kom

Noem het ziek, het is mijn stijl: vooroordelen

We zoeken naar betekenis in elke situatie

Optimaal profiteren van de illusie

Hier is geen vermoeidheid

We sluiten gewoon onze ogen, zodat we met ons hart kunnen zien

Ik dacht dat ze weggingen als er een groeide

De hobby's, de vooroordelen, de onzin

Ze wonen echter altijd bij mij

Vreemde angstige gedachten die niet vergaan

Voordat de dag begint verschijnen ze al

En het lijkt de oorzaak te zijn dat ik struikel

Met dezelfde steen soms meer dan twee keer

Het wordt aangeboden, maar ik heb het volume nooit op dertien gezet

Het is het instrumentale nummer dat me laat groeien en degene die het thema bepaalt

En als het om roeien gaat, roei dan

Ik ben ogenschijnlijk kalm, maar het innerlijke vuur brandt me

En elk kleinigheidje creëert een dilemma voor mij

"Dus stop!"

-Ik zeg tegen mezelf.

Weten langzaam te gaan

Ik reageer op een onwillige nieuwigheid

Die manisch-obsessief uit angst voor spot

Ik deins terug voor een beslissing en huichelarij

Omdat ik gewoon obstakels probeer te ontwijken

Heb tentakels om me op te vangen als ik op een dag zie dat ik val

En ik wortel mijn wortels in het hoogste punt

Want als dat zo zou zijn sta ik op door geest

OSU!

De riem zegt niet altijd de houding die men heeft

Omdat inspanning en opoffering nodig zijn

Ik vertrouw mezelf niet altijd

En daarom laat ik me leiden door de intuïtie van tekens die niet eens verschijnen

Ik ben op zoek naar de formule om mijn vooroordelen weg te nemen

Om de slechte ondeugden die men heeft te corrigeren

Want niets houdt stand als het niet overtuigd is

Ik ben geïnspireerd en ik leef nog steeds in de moedervlek

Het is de drempel die ik nastreef, afgezien van dit bezwaar

Dat weerhoudt mij er vaak van om te lopen en zittend te wachten

Ik heb aan mijn zijde de deugd van aandringen

En als ons bestaan ​​bekend is, is dat omdat we nooit zijn gestopt

We zoeken naar betekenis in elke situatie

Optimaal profiteren van de illusie

Hier is geen vermoeidheid

We sluiten gewoon onze ogen, zodat we met ons hart kunnen zien