Cruces - Falsalarma

Hasta del Everest retiran toneladas de basura

Que poco importará el futuro si el presente nos la suda

Soy la serpiente que se deja la piel y la muda

El hombre se la arranca y dicen que ha llega’o a la luna

Nos dura la pena un segundo (Nada)

Capaces de odiar desde lo más profundo de uno

Yo estuve aquí arriba siempre y tú no

Con el mundo a nuestros pies

Pero los pies nos huelen a chotuno a más de uno

Procuro ser yo mismo

Pero serlo, a veces pesa y me consumo

Me subo a lo más alto de ese sucio muro

Para escapar por ahí detrás

Para topar de nuevo en otro muro

Pero levanto la cabeza y sigo

No soy como soy, soy lo que persigo

Mientras vivo por el bien de mi familia

Aunque no siempre lo consigo

Y me duele no ser yo la luz que les ilumine el camino

Siempre con buenas intenciones

Pero la vida sin esa ambición nos convierte en comodones

La falta de cojones y ovarios

Nos puso en vilo muchas veces frente a un relicario

Mientras escupe al aire sin saber dónde caerá

La gente ni lloviendo ya saca el paraguas

La pena es que mañana ni Dios lo sabrá

Desnudos ante el mundo, esperando a que se abra

Cruces, esa carga en mis hombros ya es una costumbre

Cruces, su peso me doblega y a la vez me sube

Cruces, el dolor me recuerda a lo alto de las nubes

Cruces, cruces, cruces, cruces, cruces, cruces

La tele me ilumina, Notre Dame en llamas

En pocas horas se recauda el hambre en África

Otro ejemplo de miseria humana

Hormigas bajo la sombra de otra pisada que no se va a desviar

Perdido el control, ya sólo queda escapar

Ya ni me consuela escribir porque es igual a sangrar

¿Por qué esta forma de vivir llevándome a matar?

Nadie va a dar por ti lo que tú puedas dar

Me enseñaron desde chico a ser honesto

Y me comí unas cuantas, no siempre se puede ser bueno

Acabas adaptándote y dejando de ser lo que venías siendo

Con tal de proteger tu cuello

Yo no he sido más que nadie porque nadie es menos

El que diga lo contrario, es porque tiene el pecho hueco

Yo voto por ser persona y no por esos cerdos

Acostumbrándome al barro con tanto puerco

Y digo «¡Fuego, fuego!»

Me temo que ya ni me quemo

Inmune a la oscuridad de los túneles, pájaros negros

Soy perro viejo al que nadie le pondrá un collar

Y mucho menos comprar con un hueso

Valgo mucho más que todo eso

Sé que a lo lejos hay luz

Y que si no acepto riesgos, no progreso y viviría en un loop

Ah, yeh… Viviría en un loop

Jamás le pondré precio a mi espíritu aunque esta sea mi cruz

Cruces, esa carga en mis hombros ya es una costumbre

Cruces, su peso me doblega y a la vez me sube

Cruces, el dolor me recuerda a lo alto de las nubes

Cruces, cruces, cruces, cruces, cruces, cruces

Cruces, cruces, cruces, cruces, cruces, cruces

Zelfs vanaf de Everest verwijderen ze tonnen afval

Hoe weinig de toekomst er toe doet als het heden ons zweet

Ik ben de slang die zijn huid vervelt en vervelt

De man scheurt het af en ze zeggen dat hij de maan heeft bereikt

Het duurt ons een seconde (niets)

In staat om te haten vanuit de diepten van één

Ik was hier voor altijd en jij niet

Met de wereld aan onze voeten

Maar onze voeten ruiken voor meer dan één naar chotuno

Ik probeer mezelf te zijn

Maar zijn, weegt soms en ik consumeer

Ik klim naar de top van die vuile muur

Om erachter te ontsnappen

Om weer tegen een andere muur aan te lopen

Maar ik hef mijn hoofd op en ga verder

Ik ben niet wat ik ben, ik ben wat ik nastreef

Terwijl ik leef voor mijn gezin

Al snap ik het niet altijd

En het doet me pijn om niet het licht te zijn dat de weg verlicht

altijd met goede bedoelingen

Maar het leven zonder die ambitie maakt ons makkelijk in de omgang

Het ontbreken van cojones en eierstokken

Hij bracht ons vele malen in spanning voor een reliekschrijn

Terwijl je in de lucht spuugt zonder te weten waar het zal vallen

Mensen regenen niet eens en halen de paraplu tevoorschijn

Het jammere is dat morgen zelfs God het niet zal weten

Naakt voor de wereld, wachtend tot deze zich opent

Cruces, die last op mijn schouders is al een gewoonte

Cruces, zijn gewicht buigt me en tilt me ​​tegelijkertijd op

Kruisen, de pijn herinnert me hoog in de wolken

Kruisen, kruisen, kruisen, kruisen, kruisen, kruisen

De televisie verlicht me, de Notre Dame in vlammen

In een paar uur tijd is de honger in Afrika gestild

Weer een voorbeeld van menselijke ellende

Mieren in de schaduw van een andere voetafdruk die niet zal afwijken

Controle verloren, alles wat overblijft is ontsnappen

Het troost me niet eens meer om te schrijven, want het is hetzelfde als bloeden

Waarom leidt deze manier van leven mij ertoe om te doden?

Niemand gaat voor jou geven wat jij kunt geven

Ze hebben me als kind geleerd om eerlijk te zijn

En ik heb er een paar gegeten, je kunt niet altijd braaf zijn

Uiteindelijk pas je je aan en ben je niet meer wat je bent geworden

Om je nek te beschermen

Ik ben niet meer geweest dan wie dan ook, want niemand is minder

Wie anders zegt, komt omdat hij een holle borst heeft

Ik stem voor het zijn van een persoon en niet voor die varkens

Even wennen aan de modder met zoveel varken

En ik zeg "Vuur, vuur!"

Ik ben bang dat ik niet eens meer verbrand

Immuun voor de duisternis van de tunnels, zwarte vogels

Ik ben een oude hond die niemand een halsband om zal doen

Laat staan ​​kopen met een bot

Ik ben zoveel meer waard dan dat alles

Ik weet dat er in de verte licht is

En dat als ik geen risico's accepteer, ik geen vooruitgang boek en in een lus zou leven

Ah, ja ... ik zou in een lus leven

Ik zal nooit een prijs op mijn geest zetten, ook al is dit mijn kruis

Cruces, die last op mijn schouders is al een gewoonte

Cruces, zijn gewicht buigt me en tilt me ​​tegelijkertijd op

Kruisen, de pijn herinnert me hoog in de wolken

Kruisen, kruisen, kruisen, kruisen, kruisen, kruisen

Kruisen, kruisen, kruisen, kruisen, kruisen, kruisen