Vida - Fabio Jr.

Pelas ruas da cidade pessoas andam num vai e vem

Não veêm o cair da tarde vão nos seus passos como reféns

De uma vida sem saída vida sem vida mal ou bem

Pelos bancos desses parques, ninguém se toca sem perceber

Que onde o sol se esconde, o horizonte tenta dizer

Que há sempre um novo dia, a cada dia em cada ser

Não é preciso uma verdade nova, uma aventura

Pra encontrar nas luzes que se acendem um brilho eterno

E dar as mãos e dar de si além do próprio gesto

E descobrir feliz que o amor esconde outro universo

Pelos becos, pelos bares pelos lugares que ninguém vê

Há sempre alguém querendo uma esperança, sobreviver

Cada rosto é um espelho de um desejo de ser de ter

Talvez quem sabe por essa cidade passe um anjo

E por encanto abra suas asas sobre os homens

E dê vontade de se dar aos outros sem medida

Door de straten van de stad lopen mensen heen en weer

Ze zien de middag niet als gijzelaars in hun voetsporen vallen

Van een leven zonder uitweg leven zonder een slecht of goed leven

Op de bankjes in deze parken raakt niemand zichzelf aan zonder het te beseffen

Dat waar de zon zich verbergt, probeert de horizon te zeggen

Dat er altijd een nieuwe dag is, elke dag in elk wezen

Er is geen nieuwe waarheid, een avontuur voor nodig

Om in de lichten te vinden die een eeuwige gloed aanzetten

En hand in hand en geven buiten het gebaar zelf

En om gelukkig te ontdekken dat liefde een ander universum verbergt

Door de steegjes, door de tralies, door de plaatsen die niemand ziet

Er is altijd wel iemand die hoop wil, om te overleven

Elk gezicht is een spiegel van een verlangen om te hebben

Misschien, wie weet, trekt er een engel door deze stad

En door charme spreid je je vleugels over mannen

En ervoor zorgen dat je jezelf zonder maat aan anderen wilt geven