Laments - Endwell

Fuck your expectations

New breed manipulation

Propagating paradise

And selling devastation

Choirs of discontent

Sing refrains inside my head

Clearly I’m not fortunate

But I live with my mistakes

And the judgments that they bring

I’m reminded every day

A man can only take so much

Before his mind degenerates

Before he can’t take his own face

Before he exercises rage

Choirs of discontent

Sing refrains inside my head

So foolish, foolish to dream

I was the only one, I was the only one

So foolish, foolish to think

The stars were lining up, God smiling down on us

Gave up a thousand times

But then I fell right back in line

Back to where the choices end

This cycle I can’t defend

I condescend, wake up and snap the fuck out of this

Half-assessed desperate attempt

To fill the void within your head

To fill the void that you created

Damned from the start

Now all the lights begin to fade

And the cameras cut away

All the actors leave the stage

The curtains falling back in place

Suddenly anticipating

That same haunting refrain

Now with even greater haste

The swan begins to sing

The swan begins to sing

I’m not afraid, not afraid at all

Life is fleeting

This rivalry, a memory gone

Life is fleeting

The sky was tall and stars don’t fall

Life is fleeting

Til there was nothing left

In the Heavens

But the echoes of our questions

Life is fleeting

This rivalry, a memory gone

Life is fleeting

So often in the course of life’s fleeting years

A single pleasure costs a thousand tears

Life is fleeting

Find a purpose, find a reason

Make this worth it

Life is fleeting

Fuck je verwachtingen

Manipulatie van nieuwe rassen

Het propageren van het paradijs

En verwoesting verkopen

Koren van ontevredenheid

Zing refreinen in mijn hoofd

Ik heb duidelijk geen geluk

Maar ik leef met mijn fouten

En de oordelen die ze brengen

Ik word er elke dag aan herinnerd

Een man kan maar zoveel hebben

Voordat zijn geest degenereert

Voordat hij zijn eigen gezicht niet kan nemen

Voordat hij woede uitoefent

Koren van ontevredenheid

Zing refreinen in mijn hoofd

Zo dwaas, dwaas om te dromen

Ik was de enige, ik was de enige

Zo dwaas, dwaas om te denken

De sterren stonden in de rij, God lachte op ons neer

Duizend keer opgegeven

Maar toen viel ik meteen weer in de rij

Terug naar waar de keuzes eindigen

Deze cyclus kan ik niet verdedigen

Ik verneder me, word wakker en maak hier verdomme van af

Half beoordeelde wanhopige poging

Om de leegte in je hoofd te vullen

Om de leegte te vullen die je hebt gemaakt

Verdomd vanaf het begin

Nu beginnen alle lichten te vervagen

En de camera's knippen weg

Alle acteurs verlaten het podium

De gordijnen vallen weer op hun plaats

Plotseling anticiperen

Datzelfde beklijvende refrein

Nu met nog meer haast

De zwaan begint te zingen

De zwaan begint te zingen

Ik ben niet bang, helemaal niet bang

Het leven is vluchtig

Deze rivaliteit, een herinnering weg

Het leven is vluchtig

De lucht was hoog en sterren vallen niet

Het leven is vluchtig

Tot er niets meer over was

In de hemel

Maar de echo's van onze vragen

Het leven is vluchtig

Deze rivaliteit, een herinnering weg

Het leven is vluchtig

Zo vaak in de loop van de vluchtige jaren van het leven

Een enkel plezier kost duizend tranen

Het leven is vluchtig

Vind een doel, vind een reden

Maak dit de moeite waard

Het leven is vluchtig