Pedazos - Dulcamara

La terrible elección que tomamos,

cuando nada es eterno;

sostener las costuras que nos unen la piel a los dos

ten,

pues cada pieza en mí,

esta empapada de tí.

Siempre fuimos dos,

pedazos de un mismo dolor…

Siempre fuimos dos,

pedazos de un mismo dolor…

Ven, anudate en mí.

Derrama tu saliva en mis grietas

es la savia que me hace vivir.

Enmarañados en un cuerpo,

tu voz es mi respiración,

y cada aliento en mí,

siempre procede de tí.

Siempre fuimos dos,

pedazos de un mismo dolor…

Siempre fuimos dos,

pedazos de un mismo dolor…

Tallada en algún rincón,

de nuestro exhausto corazón,

hay una herida que duerme,

hay una herida latente en nuestro interior.

Siempre fuimos dos,

pedazos de un mismo dolor…

Siempre fuimos dos,

pedazos de un mismo dolor…

De vreselijke keuze die we hebben gemaakt,

wanneer niets eeuwig is;

houd de naden vast die de huid met ons tweeën verbinden

hebben,

omdat elk stukje in mij,

Het is doorweekt in je.

We waren altijd twee

stukjes van dezelfde pijn...

We waren altijd twee

stukjes van dezelfde pijn...

Kom, knoop jezelf in mij.

Mors je speeksel in mijn kieren

Het is het sap dat me doet leven.

Verstrikt in één lichaam,

jouw stem is mijn adem,

en elke adem in mij,

Het komt altijd van jou.

We waren altijd twee

stukjes van dezelfde pijn...

We waren altijd twee

stukjes van dezelfde pijn...

Gesneden in een hoek,

van ons uitgeputte hart,

er is een wond die slaapt,

er is een latente wond in ons.

We waren altijd twee

stukjes van dezelfde pijn...

We waren altijd twee

stukjes van dezelfde pijn...