Pytania - Diox

Moja podróż jest bardzo odległa

Pod stopami już mam tylko wszechświat

Niby wszystko to kwestia podejścia

Bo drzwi mogą służyć do wyjścia i wejścia

Upalam wszystko od płomieni piekła

Biały ogień lśniący jak perła

Trawi na popiół wszystko prócz lodu

Bo ten pod ciężarem grzechów sam pęka

Ile prawdy udźwigniesz na rękach?

Kto powiedział, że prawda jest jedna?

Dokąd prowadzi cię twoja ścieżka

I czemu na końcu okazuje się błędna?

Zamiast więzi zaciska się pętla

Czy tylko inni mają prawo do szczęścia

Czemu szczęście się liczy w diamentach

Zapomnieli, że to kawałek węgla

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Ile warta jest nasza wolność

Czemu każda to jednak samotność

Moje słowa nie objęte promocją

Nie patrzę przez szybę, podchodzę by dotknąć

Podobno każdy ma własny kosmos

Ja za twój chyba dałbym się pociąć

Powiedz mi co jest zło a co dobro

I czemu tak często gubimy tu ostrość

Kto ostatni zaśmieje się głośno?

Komu jeszcze wypada się śmiać?

Na początku wierzymy tak mocno

Gotowi stawiać nasze zamki na piach

Wyciągamy ręce po nieboskłon

Chcemy sięgać za każdą z gwiazd

A kiedy gasną spowite ciemnością

Pozostaje nam już tylko strach

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Podobno wszystko odbija się echem

Podobno każdy ma w sobie Judasza

Powiedz czemu trzymasz w ręce kamienie

I kto ci powiedział, że nie warto wybaczać

Ja nie pytam ze względu na siebie

Nawet światło rzuca tu cienie

Znowu łzy upadają na ziemię

A nasze serca znów są pustym kraterem

Kto pozwolił osądzić nam resztę

Czemu reszta wystawia oceny

Czemu stoję, a myślę, że biegnę

Powiedz szczerze czemu miałbym ci wierzyć

Umieramy powoli samotnie

Coraz mniej w nas naszych korzeni

Skoro wszystko jest wokół tak proste

Mów kto wyprawi nam nasze pogrzeby

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Mijn reis is erg ver

Ik heb alleen het universum onder mijn voeten

Het is allemaal een kwestie van aanpak

Omdat de deur kan worden gebruikt voor in- en uitstappen

Ik verbrand alles van de vlammen van de hel

Wit vuur schijnt als een parel

Het verbrandt alles tot as behalve ijs

Omdat deze breekt onder het gewicht van de zonden

Hoeveel waarheid kun je op je handen dragen?

Wie zei dat er maar één waarheid is?

Waar leidt je pad je heen?

En waarom blijkt het uiteindelijk niet te kloppen?

In plaats van een band wordt een strop strakker

Hebben alleen anderen recht op geluk

Waarom geluk telt in diamanten

Ze vergaten dat het een stuk steenkool was

Opnieuw gooit de golf de schepen die zouden winnen aan land

Je kunt op hun gezichten zien dat hoop door de jaren heen vervaagt als de glimlach van een kind

Geen antwoorden, alleen vragen, de speld bleef in de handen

Een geworpen granaat nadert de grond en het stof valt als een kaak naar beneden

Hoeveel is onze vrijheid waard?

Waarom is iedereen toch eenzaamheid

Mijn woorden zijn niet meegenomen in de actie

Ik kijk niet door het glas, ik nader om aan te raken

Er wordt gezegd dat iedereen zijn eigen kosmos heeft

Ik zou mezelf waarschijnlijk hebben gesneden voor de jouwe

Vertel me wat slecht is en wat goed is

En waarom verliezen we hier zo vaak de focus

Wie lacht er het laatst hardop?

Wie lacht er nog meer?

In het begin geloven we zo sterk

Klaar om onze kastelen in het zand te zetten

We strekken onze handen naar de hemel

We willen naar elk van de sterren reiken

En wanneer ze in duisternis gehuld uitgaan

We blijven alleen achter met angst

Opnieuw gooit de golf de schepen die zouden winnen aan land

Je kunt op hun gezichten zien dat hoop door de jaren heen vervaagt als de glimlach van een kind

Geen antwoorden, alleen vragen, de speld bleef in de handen

Een geworpen granaat nadert de grond en het stof valt als een kaak naar beneden

Alles lijkt te echoën

Blijkbaar heeft iedereen een Judas in zich

Vertel me waarom je stenen in je hand houdt

En wie heeft je verteld dat het niet waard is om te vergeven

Ik vraag het niet voor mezelf

Zelfs licht werpt hier schaduwen

Tranen vallen weer op de grond

En onze harten zijn weer een lege krater

Wie laat ons de rest beoordelen

Waarom geeft de rest beoordelingen

Waarom sta ik en ik denk dat ik ren

Vertel me eerlijk waarom ik je zou moeten geloven

We sterven langzaam alleen

Onze wortels zitten steeds minder in ons

Omdat alles eromheen zo eenvoudig is

Vertel me wie ons onze begrafenissen gaat geven

Opnieuw gooit de golf de schepen die zouden winnen aan land

Je kunt op hun gezichten zien dat hoop door de jaren heen vervaagt als de glimlach van een kind

Geen antwoorden, alleen vragen, de speld bleef in de handen

Een geworpen granaat nadert de grond en het stof valt als een kaak naar beneden