Relics - Despite Exile

Siren,

My screams lose themselves amidst the raging storm

I have been following your swinging tail

Diving into the hazard from which we’re born

I was bound to be another failed commander

I led my fleets towards this dead end

Do you recall me, fighting for a lost cause?

I have been trying to recompose the sound of your voice

I built the constellations I was searching for

In order to govern this unrelenting flood

And discover the cliffs where you went singing your grief

Now, as the depths swallow me down

I can still hold on to your fading grace

As a feather hanging in the balance

just for an instant that I must try to condense

I’m holding the dices in my hand

My fist is tight while everything falls apart

You fled away staring at the ruins before you

Buried underneath the crumbs of our shattered history

You will keep existing as the allegory

of what we could have been

Now the time has come for me to dissolve

Leaving the world to the mercy

of your silver and gold

Siren,

My screams lose themselves amidst the raging storm

I have been following your swinging tail

Diving into the hazard from which we’re born

Even if your light abandons the world of men

You will forever be the mark of what we cannot amend

I could never abolish the chance of finding you again

The dices are thrown.

Sirene,

Mijn geschreeuw verliest zichzelf te midden van de razende storm

Ik heb je zwaaiende staart gevolgd

Duiken in het gevaar waaruit we zijn geboren

Ik zou zeker weer een mislukte commandant zijn

Ik leidde mijn vloten naar deze doodlopende weg

Herinner je je me nog, vechtend voor een verloren zaak?

Ik heb geprobeerd het geluid van je stem opnieuw te componeren

Ik heb de sterrenbeelden gebouwd waarnaar ik op zoek was

Om deze niet aflatende overstroming te beheersen

En ontdek de kliffen waar je je verdriet ging zingen

Nu, terwijl de diepte me opslokt

Ik kan nog steeds vasthouden aan je vervagende gratie

Als een veer die aan de weegschaal hangt

gewoon voor een moment dat ik moet proberen te condenseren

Ik houd de dobbelstenen in mijn hand

Mijn vuist is strak terwijl alles uit elkaar valt

Je vluchtte weg en staarde naar de ruïnes voor je

Begraven onder de kruimels van onze verbrijzelde geschiedenis

Je blijft bestaan ​​als de allegorie

van wat we hadden kunnen zijn

Nu is het tijd voor mij om op te lossen

De wereld overlaten aan de genade

van uw zilver en goud

Sirene,

Mijn geschreeuw verliest zichzelf te midden van de razende storm

Ik heb je zwaaiende staart gevolgd

Duiken in het gevaar waaruit we zijn geboren

Zelfs als je licht de wereld van mannen verlaat

Je zult voor altijd het teken zijn van wat we niet kunnen veranderen

Ik zou de kans om je weer te vinden nooit kunnen wegnemen

De dobbelstenen worden gegooid.