Introspector - Despite Exile

I forgot how I found myself

Stranded in this spasm of intellect

In search for the keys of uncharted portals

Lost in a prison without depth

Hollow and brittle chambers for my weakness to dwell

As I plunged in the abyss of consciousness

Empty lanes and paling impressions

Strangled by an unavoidable gaze

I kept evading until I found the thread

Until I reached the bottom of the maze

We are a crease suspended on tide

Abandoned at the mercy of events

Waiting for greater forces to seize us

Before we lose ourselves in the current

We’ll give up our sight by the clouded brims of time

To discover that there is no substance

To witness the answers contract into emblems

And feel them nesting outside our spectrum

The fragments of my identity

Confuse themselves within an infinite mirroring

Just as a set of apparitions reflecting from one to another

While all that’s essential slithers away with the light

Deprived of the center I never had

I merge with the surfaces that unfold throughout me

Delivered and devoid of nothing

We are a crease suspended on tide

Abandoned at the mercy of events

Waiting for grater forces to seize us

Before we lose ourselves in the current

We’ll give up our sight by the clouded brims of time.

Ik ben vergeten hoe ik mezelf vond

Gestrand in deze spasme van intellect

Op zoek naar de sleutels van onbekende portals

Verdwaald in een gevangenis zonder diepte

Holle en broze kamers voor mijn zwakte om te wonen

Terwijl ik me in de afgrond van het bewustzijn stortte

Lege rijstroken en verbleekte indrukken

Gewurgd door een onvermijdelijke blik

Ik bleef ontwijken totdat ik de draad vond

Tot ik de bodem van het doolhof bereikte

We zijn een vouw opgeschort wegens tij

Verlaten aan de genade van gebeurtenissen

Wachten op grotere troepen om ons te grijpen

Voordat we ons verliezen in de stroom

We geven ons zicht op door de bewolkte rand van de tijd

Om te ontdekken dat er geen stof is

Om te zien hoe de antwoorden samentrekken in emblemen

En voel ze nestelen buiten ons spectrum

De fragmenten van mijn identiteit

Zichzelf verwarren binnen een oneindige spiegeling

Net als een reeks verschijningen die van de ene naar de andere weerkaatsen

Terwijl alles wat essentieel is met het licht wegglijdt

Beroofd van het centrum dat ik nooit heb gehad

Ik versmelt met de oppervlakken die zich door mij heen ontvouwen

Geleverd en verstoken van niets

We zijn een vouw opgeschort wegens tij

Verlaten aan de genade van gebeurtenissen

Wachten op grotere krachten om ons te grijpen

Voordat we ons verliezen in de stroom

We geven ons zicht op door de bewolkte rand van de tijd.