Aquele Inverno - Delfins

Há sempre um piano

um piano selvagem

que nos gela o coração

e nos trás a imagem

daquele inverno

naquele inferno

Há sempre a lembrança

de um olhar a sangrar

de um soldado perdido

em terras do Ultramar

por obrigação

aquela missão

Combater a selva sem saber porquê

e sentir o inferno a matar alguém

e quem regressou

guarda sensação

que lutou numa guerra sem razão…

sem razão… sem razão…

Há sempre a palavra

a palavra «nação»

os chefes trazem e usam

pra esconder a razão

da sua vontade

aquela verdade

E para eles aquele inverno

será sempre o mesmo inferno

que ninguém poderá esquecer

ter que matar ou morrer

ao sabor do vento

naquele tormento

Perguntei ao céu: será sempre assim?

poderá o inverno nunca ter um fim?

não sei responder

só talvez lembrar

o que alguém que voltou a veio contar… recordar…

recordar…

Aquele Inverno

Er is altijd een piano

een wilde piano

dat bevriest ons hart

en breng ons het beeld

van die winter

in die hel

Er is altijd de herinnering

van een bloedende blik

van een verloren soldaat

in overzeese landen

Voor verplichting

die missie

Vechten tegen de jungle zonder te weten waarom

en voel de hel iemand vermoorden

en wie terugkwam

sensatie behouden

die zonder reden een oorlog voerde...

geen reden... geen reden...

Er is altijd het woord

het woord «natie»

de bazen brengen en gebruiken

om de reden te verbergen

van uw wil

die waarheid

En voor hen die winter

het zal altijd dezelfde hel zijn

dat niemand kan vergeten

moeten doden of sterven

in de wind

in die kwelling

Ik vroeg de lucht: zal het altijd zo zijn?

kan er ooit een einde komen aan de winter?

Ik weet niet hoe ik moet antwoorden

misschien onthouden

wat iemand die terugkwam kwam vertellen... onthoud...

herinneren…

die winter