Jamais, jamais - Daniel Darc

Rien qui ne reste, rien qui n’demeure

Péril peut-être en la demeure

Que faire je leste de plomb de mon cœur

Jamais l’ivresse sans la douleur

Pourrais-je un jour

Retrouver l’odeur

De tes dessous

De tes humeurs

Jamais jamais

Non j’en ai peur

Tu te promènes dans les horreurs

Des pauvres rêves qui peuplent mon cœur

Assassinés, mus au hasard

Des rues tu marches sans ne rien voir

Rien qui ne reste, rien qui n’demeure

Ô ciel funeste

Ô ciel moqueur

Que faire je leste de plomb de mon cœur

A chaque geste, trop de douleur

Niets meer, niets meer

Gevaar misschien in de woning

Wat te doen, ik weeg mijn hart naar beneden

Nooit de dronkenschap zonder de pijn

Zou ik op een dag kunnen

vind de geur

Van je ondergoed

Van je stemmingen

Nooit nooit

Nee ik ben bang

Je loopt rond in verschrikkingen

Van de arme dromen die mijn hart bevolken

Vermoord, willekeurig verplaatst

Straten waar je loopt zonder iets te zien

Niets meer, niets meer

O fatale hemel

O spotlucht

Wat te doen, ik weeg mijn hart naar beneden

Bij elke beweging, te veel pijn