Trampled Brethren - Dälek

With uncertainty i ink my final thoughts on unlit blocks

Niggas caught on heron nods

Still at odds with false gods of archaic age

Angelic face wretched with pain ignites my flame

Your mundane daily life amazes me

Such complacency

Tattered city once brimming with life now sits abandoned

Some feel these thoughts too random

I hand them their empty heads as main coarse to DaVinci’s Last Supper

As they sit in wonder

Abundant sun pours over ald steel and bricks

Filling my aching eyes till they split

I felt my earth shift, contort, and twist

Lift heavy brow to view what happened to my tiny corner of dirt

Worthless soul too old to care

As despair builds thick amongst my people

From burnt steeples hear distant toll of bells

Ancient tongue swells as one lumbers with prenatal language

Manage a coarse throaty mumble to convey how this earth crumbles

I tumble, close to where I’ve been a million times before

Free to ignore pain which pounds at human temples

I resemble less of a man and more the dirt I tread on

The truth I fed on

To my trampled brethren

Heaven won’t accept you!

Either you or it don’t exist

Consider that a gift

As we walk through that mist filled vally

Vulnerable souls tell tales of ill proportions

Scorching RA soothing moon, soon to dim

My travels at an end, light bends to dark

Jagged crossed sticks manhandled as scripture and art

Picture your Christ as blond and blue eyed

As mine resides within confines of empty glass bottle

Robbed of youth i wobble past society and rest my head on curb of reality

If only for a nap

To grasp for that which we lack

Remain trapped in these three dimensions

Mention I once stepped past, now viewed as insane

Trained human pets scurry to cubical for food pellets

Next funeral for those who think, cause thoughts are relics

I smell this viscous odor on each face I meet

Seems humanity reached peak in 20th century

My jaded eye strains to see through a smoke-filled room

Consumed by books which speak of our past

At last begin to piece together our beginnings

With few fleeting seconds till our end

Quickly cross that bridge you bum

See what’s on the other shore

It’s lure magnetic

In our drunken minds

Poor feeble shell hoping for so much more

Left entranced by ancient dance of emptiness

Few are the blessed who feed on truth’s breast

Met onzekerheid inkt ik mijn laatste gedachten over onverlichte blokken

Niggas betrapt op reigerknikken

Nog steeds op gespannen voet met valse goden uit de oudheid

Engelachtig gezicht ellendig van pijn ontsteekt mijn vlam

Je alledaagse leven verbaast me

zo'n zelfgenoegzaamheid

Een aan flarden gescheurde stad die ooit bruiste van het leven, ligt nu verlaten

Sommigen vinden deze gedachten te willekeurig

Ik geef ze hun lege hoofden als hoofdgerecht aan DaVinci's Laatste Avondmaal

Terwijl ze verwonderd zitten

Overvloedige zon giet over ald staal en bakstenen

Mijn pijnlijke ogen vullen tot ze splijten

Ik voelde mijn aarde verschuiven, verdraaien en draaien

Til een zwaar voorhoofd op om te zien wat er met mijn kleine hoekje van het vuil is gebeurd

Waardeloze ziel te oud om er nog om te geven

Terwijl de wanhoop onder mijn mensen groeit

Van verbrande torens hoor je in de verte klokken luiden

Oude tong zwelt op als je worstelt met prenatale taal

Beheer een grof, keelachtig gemompel om over te brengen hoe deze aarde afbrokkelt

Ik tuimel, dicht bij waar ik een miljoen keer eerder ben geweest

Vrij om pijn te negeren die bij menselijke tempels bonst

Ik lijk minder op een man en meer op het vuil waarop ik loop

De waarheid waar ik me mee voedde

Aan mijn vertrapte broeders

De hemel accepteert je niet!

Jij of het bestaat niet

Beschouw dat als een cadeau

Terwijl we door die met mist gevulde vallei lopen

Kwetsbare zielen vertellen verhalen van slechte proporties

Verzengende RA rustgevende maan, binnenkort te dimmen

Mijn reizen ten einde, licht gaat over in donker

Gekartelde gekruiste stokken die als schrift en kunst worden behandeld

Stel je Christus voor als blond met blauwe ogen

Omdat de mijne zich binnen de grenzen van een lege glazen fles bevindt

Beroofd van de jeugd ik wiebel langs de samenleving en rust mijn hoofd op de rand van de realiteit

Als alleen voor een dutje

Om te grijpen naar dat wat we missen

Blijf gevangen in deze drie dimensies

Vermeld dat ik er ooit langs ben gelopen, nu als krankzinnig beschouwd

Getrainde menselijke huisdieren haasten zich naar kubusvormig voor voedselpellets

Volgende begrafenis voor degenen die denken, want gedachten zijn relikwieën

Ik ruik deze stroperige geur op elk gezicht dat ik ontmoet

Het lijkt erop dat de mensheid een hoogtepunt bereikte in de 20e eeuw

Mijn vermoeide ogen spannen me in om door een met rook gevulde kamer te kijken

Verteerd door boeken die over ons verleden spreken

Eindelijk beginnen om ons begin samen te voegen

Met een paar vluchtige seconden tot ons einde

Ga snel die brug over, ouwe lul

Zien wat er aan de andere oever is

Het is magnetisch lokken

In onze dronken geesten

Arme zwakke schelp die op zoveel meer hoopt

Links in de ban van de oude dans van leegte

Weinigen zijn gezegend die zich voeden met de borst van de waarheid