Black Smoke Rises - Dälek

I miss the burning of my flesh

Content in simple earthly pleasures

Meaning only in breath you censor

Walk amongst the blessed

Digress into false posture to assume role of coal-walker

I seek my lost muse…

What must she feel right this instant?

Does my name even bring about vague distant memories?

Blurry bloodshot eyes scan a familiar candle lit room

I am consumed by these questions all too often upon my sad weary tongue

Perhaps she will visit me

Here again someday

Only to find I am not the one she remembers

If she even remembers

Black smoke rises to a heaven i do not know

Slowly gaze to take in our sorrow

Why question a life only borrowed?

I am surprised by my lack of resolve

I thought I could be pure

I thought I could endure winding lonesome road which still lies ahead

I sit with hands upon chin in disbelief

Grieve the passing of my content

I breath contempt for my surroundings

Without consent grasp the hand of what man might be passing

Do you hold the book housing answers?

Straight faced with laughter

Only comprehends my plight after

Son I must have burnt that chapter

I only want to recapture what was once mine

Nothing is yours

Shall I be lured upon same crossroads as Robert Johnson?

Only if you believe in myth

Black smoke rises to a heaven i do not know

Slowly gaze to take in our sorrow

Why question a life only borrowed?

I miss that burning of your flesh

I thought you once to be pure

How could we endure simple earthly pleasures when your own soul you censor?

I lost all truth as I tread that winding road

What I feel eternal is the bliss of my quiet grief

I am but a distant memory

The candle of thought long has been extinguished

No man has no answer

Let me rest this sad weary tongue

My only true possession

Black smoke rises to a heaven i do not know

Slowly gaze to take in our sorrow

Why question a life only borrowed?

Ik mis het verbranden van mijn vlees

Inhoud in eenvoudige aardse genoegens

Wat betekent dat je alleen in je adem censureert

Loop tussen de gezegenden

Dwaal af in een verkeerde houding om de rol van kolenloper op zich te nemen

Ik zoek mijn verloren muze...

Wat moet ze op dit moment goed voelen?

Roept mijn naam zelfs vage verre herinneringen op?

Wazige bloeddoorlopen ogen scannen een vertrouwde kamer met kaarslicht

Ik word maar al te vaak door deze vragen verteerd op mijn droevige, vermoeide tong

Misschien komt ze me bezoeken

Hier ooit nog eens

Alleen om te ontdekken dat ik niet degene ben die ze zich herinnert

Als ze het zich nog herinnert

Zwarte rook stijgt op naar een hemel ik weet het niet

Kijk langzaam om ons verdriet in je op te nemen

Waarom twijfelen aan een leven dat alleen is geleend?

Ik ben verrast door mijn gebrek aan vastberadenheid

Ik dacht dat ik puur kon zijn

Ik dacht dat ik een kronkelige eenzame weg kon verdragen die nog voor me ligt

Ik zit met de handen op de kin in ongeloof

Betreur het overlijden van mijn inhoud

Ik adem minachting voor mijn omgeving

Pak zonder toestemming de hand vast van wat de mens zou kunnen passeren

Heeft u de antwoorden op de boekhuisvesting?

Recht tegenover het lachen

Begrijpt pas mijn situatie nadat

Zoon, ik moet dat hoofdstuk hebben verbrand

Ik wil alleen heroveren wat ooit van mij was

Niets is van jou

Zal ik op hetzelfde kruispunt worden gelokt als Robert Johnson?

Alleen als je in mythe gelooft

Zwarte rook stijgt op naar een hemel ik weet het niet

Kijk langzaam om ons verdriet in je op te nemen

Waarom twijfelen aan een leven dat alleen is geleend?

Ik mis dat verbranden van je vlees

Ik dacht dat je ooit puur was

Hoe kunnen we eenvoudige aardse genoegens verdragen als je je eigen ziel censureert?

Ik verloor alle waarheid toen ik die bochtige weg bewandelde

Wat ik eeuwig voel, is de gelukzaligheid van mijn stille verdriet

Ik ben maar een verre herinnering

De kaars van gedachten is al lang gedoofd

Geen man heeft geen antwoord

Laat me deze droevige, vermoeide tong rusten

Mijn enige echte bezit

Zwarte rook stijgt op naar een hemel ik weet het niet

Kijk langzaam om ons verdriet in je op te nemen

Waarom twijfelen aan een leven dat alleen is geleend?