Giorgio by Moroder - Daft Punk

When I was fifteen, sixteen, when I really started to play guitar

I definitely wanted to become a musician

It was almost impossible because—it was—the dream was so big

That I didn’t see any chance because

I was living in a little town;

was studying

And when I finally broke away from school and became a musician

I thought, «Well, now I may have a little bit of a chance»

Because all I really wanted to do is music

And not only play music, but compose music

At that time, in Germany, in '69, '70, they had already discotheques

So, I would take my car, would go to a discotheque

Sing maybe thirty minutes

I think I had about seven, eight songs

I would partially sleep in the car

Because I didn’t want to drive home and that helped me for about

Almost two years to survive in the beginning

I wanted to do an album with the sounds of the '50s

The sounds of the '60s, of the '70s

And then have a sound of the future

And I said, «Wait a second, I know the synthesizer

Why don’t I use the synthesizer which is the sound of the future?»

And I didn’t have any idea what to do

But I knew I needed a click, so we put a click on the 24-track

Which then was synced to the Moog Modular

I knew that could be a sound of the future

But I didn’t realize how much the impact would be

My name is Giovanni Giorgio

But everybody calls me Giorgio

Once you free your mind about a concept of

Harmony and of music being «correct»

You can do whatever you want

So, nobody told me what to do

And there was no preconception of what to do

Toen ik vijftien, zestien was, toen ik echt gitaar begon te spelen

Ik wilde absoluut muzikant worden

Het was bijna onmogelijk omdat - dat was het - de droom zo groot was

Dat ik geen kans zag omdat

Ik woonde in een klein stadje;

was aan het studeren

En toen ik eindelijk stopte met school en muzikant werd

Ik dacht: "Nou, nu heb ik misschien een kleine kans"

Omdat ik alleen maar muziek wilde doen

En niet alleen muziek spelen, maar ook muziek componeren

In die tijd, in Duitsland, in '69, '70, hadden ze al discotheken

Dus ik zou mijn auto nemen, naar een discotheek gaan

Zing misschien dertig minuten

Ik denk dat ik ongeveer zeven, acht nummers had

Ik zou gedeeltelijk in de auto slapen

Omdat ik niet naar huis wilde rijden en dat hielp me ongeveer

In het begin bijna twee jaar om te overleven

Ik wilde een album maken met de geluiden van de jaren '50

De geluiden van de jaren '60, van de jaren '70

En heb dan een geluid van de toekomst

En ik zei: "Wacht even, ik ken de synthesizer"

Waarom gebruik ik niet de synthesizer die het geluid van de toekomst is?»

En ik had geen idee wat ik moest doen

Maar ik wist dat ik een klik nodig had, dus zetten we een klik op de 24-track

Die vervolgens werd gesynchroniseerd met de Moog Modular

Ik wist dat dit een geluid van de toekomst zou kunnen zijn

Maar ik wist niet hoeveel de impact zou zijn

Mijn naam is Giovanni Giorgio

Maar iedereen noemt me Giorgio

Zodra je je gedachten hebt vrijgemaakt over een concept van

Harmonie en muziek die «correct» is

Je kunt doen wat je wilt

Dus niemand heeft me verteld wat ik moet doen

En er was geen vooroordeel over wat te doen