Plano De Vôo - Criolo

E por mais que eu tente explicar, não consigo

De tornar concreto, o abstrato que só eu sinto

É como se eu ficasse, aqui, nesse cantinho

Vendo o mundo girar no erro abusivo

Ambulância sem maca, Caravan Diplomata

Golzinho rebaixado, Orbital 17″ de tala larga

Zé Povinho é a praga, bicho da seda não é a traça

Traça é quem quer a seda e, ao bicho da seda, maltrata

Golpe de bumerangue, não é Tang

Cada coração é um universo e ainda tem que bombar o sangue

De cada mente pensante, desse meu país insano

Num barraco de favela, fermentar sonho com pranto

Do monstro que se constrói, com ódio e rancor

A cada gota de bondade, uma de maldade se dissipou

Várias fitas… Eis uma definição pra vida

Dos mistérios da Ilíada e segredo: a biqueira é forquilha

O gostoso do inverno, tio, é fazer rolê sem passar frio

A mão, a mente, o gatilho, a favela chora seus filhos

Sem GPS pra vitória, cada um faz seu destino

A vida é ritual, parto no meio do mundo a sós, num salto intenso

Denso contraste, do firmamento ao asfalto

Plana alto até pousar na carne e flertar com o veneno

Que espanca uma mente fraca e arranca essas mãos do remo, ha!

Mesmo buscando o pleno, tantos erros ao transcender

Há um jogo pra abdicar e um fogo pra acender

Aponto as sobras de amor, pra extinguir o medo das cobras

E envio, cedo, as palavras, por não ser tarde pras obras

Ao justo, a sábia sorte que não leva a alma à morte

Quando fraco que és forte, tudo aponta o norte

Quando se pode enxergar além do que se vê, amplitude

Virtude vital, já que o mal dessa paisagem ilude

Distante como um vizinho, te lembro do ninho

Onde o amor expresso é chaga viva e o gesto é mais que o pergaminho

Voe, e que todo vento a bem te soe, ao descobrir

A natureza da Centelha Divina que existe em si

Desato o nó da trama, enterra a discórdia no abraço

Arrebata os peitos de bronze por trás das barras de aço

Se renda e entenda o que ataca, a cegueira amola a faca

Da má lida com a existência, faz a luz da essência opaca

E, nas crianças o brilho, tá, olho lá, que é pra enxergar

Agregar o meu viver, o que devemos preservar

Rumo ao amor!

Não importa qual caminho trilhe

Não se ilhe, sonho que se sonha junto é o maior louvor

Amem

En hoe graag ik het ook probeer uit te leggen, ik kan het niet

Om concreet te maken, het abstract dat alleen ik voel

Het is alsof ik hier in deze hoek verbleef

Zien dat de wereld misbruikfout inschakelt

Ambulance zonder brancard, Diplomat Caravan

Verlaagd doel, 17″ brede spalk Orbital

Zé Povinho is de plaag, de zijderups is niet de mot

Een mot is iemand die zijde wil en, met de zijderups, slecht behandelt

Boemerang klap, het is geen Tang

Elk hart is een universum en moet nog steeds het bloed rondpompen

Van elke denkende geest, van dit krankzinnige land van mij

In een favelahut, dromen fermenteren met tranen

Van het monster dat is gebouwd, met haat en rancune

Met elke druppel goedheid verdween een van het kwaad

Verschillende banden... Hier is een definitie voor het leven

Uit de mysteries van de Ilias en het geheim: de neus is een vork

De toch nog winter, oom, hangt rond zonder het koud te krijgen

De hand, hij voedt, de trekker, de sloppenwijk huilt zijn kinderen

Zonder een GPS voor de overwinning, maakt iedereen zijn eigen lot

Het leven is een ritueel, ik vertrek in het midden van de wereld alleen, in een intense sprong

Dicht contrast, van firmament tot asfalt

Het zweeft hoog totdat het op het vlees landt en flirt met het gif

Wie slaat een zwakke geest en rukt die handen van de riem, ha!

Zelfs op zoek naar de vele, zoveel fouten die overstijgen

Er is een spel om afstand te doen en een vuur om aan te steken

Ik wijs op de overblijfselen van liefde, om de angst voor slangen te doven

Ik stuur de woorden vroeg, want het is nog niet te laat voor de werken

Om eerlijk te zijn, het wijze geluk dat de ziel niet naar de dood leidt

Wanneer zwak als je sterk bent, wijst alles naar het noorden

Wanneer je verder kunt kijken dan wat je ziet, amplitude

Vitale deugd, want het kwaad van dit landschap bedriegt

Zo ver als een buurman, herinner ik me het nest

Waar de uitgedrukte liefde een levende wond is en het gebaar meer is dan het perkament

Vlieg, en moge elke wind goed voelen, wanneer je ontdekt

De aard van de Goddelijke Vonk die op zichzelf bestaat

Maak de knoop van het complot los, begraaf de onenigheid in de knuffel

Grijpt de bronzen borsten achter de stalen tralies

Geef je over en begrijp wat aanvalt, blindheid scherpt het mes

Van de slechte deal met het bestaan, maakt het het licht van de ondoorzichtige essentie

En, bij kinderen, de helderheid, oké, kijk daar, dat is te zien

Mijn leven toevoegen, wat we moeten behouden

Op weg naar liefde!

Het maakt niet uit welk pad je neemt

Weet niet, een droom die je samen droomt is de grootste lof

Amen