Rainman - Cooper

De pie bajo la lluvia veo el mundo girar

mas rápido que ayer.

Y mientras la tormenta empapa mi soledad

sonrío sin querer.

Hoy presiento que algo bueno esta al caer.

Mojado y en silencio veo gente correr,

murmuran sobre mi.

Se esconden en los soportales sin entender

por que al llegar abril

yo me empeño en ver las nubes desde aquí.

Y aquí están, por fin,

aquí están, por fin …

Dos mil gotas de lluvia acarician mi piel,

calmando mi ansiedad.

Y borran de mis labios frases tristes

que ya no voy a pronunciar.

Desde ahora nada puede salir mal.

Aquí están, por fin,

aquí están, por fin …

Rompe la tormenta y la calma siempre llega detrás,

calma para mi alma que no quiere mojarse ya mas,

nunca mas …

El aire va inundando la ciudad con su olor

a asfalto y humedad.

Y se evaporan los recuerdos de un tiempo gris

que llega a su final.

Aquí están, por fin,

aquí están, por fin …

Rompe la tormenta y la calma siempre llega detrás,

calma para mi alma que no quiere mojarse ya mas,

nunca mas …

El aire va inundando la ciudad con su olor

a asfalto y humedad.

Y se evaporan los recuerdos de un tiempo gris

que llega a su final.

Yo sabia que tenia que pasar.

De pie low la luvia zie de wereld draaien

maar sneller dan vroeger.

En terwijl de storm mijn eenzaamheid doorweekt

Ik glimlach onbedoeld.

Vandaag voel ik dat er iets goeds op het punt staat te vallen.

Mojado en in stilte zien we mensen rennen,

ze mompelen over mij.

Als je je verstopt in de soportales zonder begrip

waarom alle llegar april

Ik probeer vanaf hier de wolken te zien.

Je bent hier, door fin,

hier is het dan, eindelijk...

Van de duizend druppels regen acarician mi huid,

mijn angst kalmeren.

Y borran de mis labios trieste zinnen

dat ik niet ga uitspreken.

Vanaf nu kan er niets meer mis gaan.

Hier is het dan eindelijk

hier is het dan, eindelijk...

Breek de storm en de rust gaat altijd achter,

Kalmeer voor mijn ziel die je niet wil mojarse, maar

nooit maar...

De lucht overspoelt de stad met zijn kleur

het asfalt en de vochtigheid.

En de herinneringen aan een grijze tijd vervliegen

dat bereikt zijn einde.

Hier is het dan eindelijk

hier is het dan, eindelijk...

Breek de storm en de rust gaat altijd achter,

Kalmeer voor mijn ziel die je niet wil mojarse, maar

nooit maar...

De lucht overspoelt de stad met zijn kleur

het asfalt en de vochtigheid.

En de herinneringen aan een grijze tijd vervliegen

dat bereikt zijn einde.

Je wist dat het moest slagen.