Chaos Reigns - Contrition

I remember the day, I recall the feelings being washed upon my body as I ran

away

Denial straight from my veins, every fibre in this body is resistant to believe

in anything they say

They try to tell me you’re gone, they try to tell me it’s done and it’s over

and I just need to move on

But it cannot be, they’re lying to me, I don’t believe

You chose to leave this world far too fucking soon

I stood paralyzed as it crushed their lives

Time stops and everything freezes

You can hear the heartbeat of a broken child

Your waves ripple through the air

Creating chaos in their path

Your reason still seems unclear

I forgive

The shell is still intact

But the inside’s broken

This is out of my control

I’m letting in the cold

The silence seeps into my mind, corrupting my perspective

I scream at the void, begging to be heard

But nobody hears it and the pain becomes stronger

Escaping is the only freedom I get, I exile myself

Empty ruins appear

As I cross the wasteland

The earth crumbles

As I seek a purpose

Hopelessness controls my destination

Regret fuels my motivation

Your waves ripple through the air

Creating chaos in their path

I, I still forgive

Ik herinner me de dag, ik herinner me de gevoelens die op mijn lichaam werden gewassen terwijl ik rende

weg

Ontkenning rechtstreeks uit mijn aderen, elke vezel in dit lichaam is bestand tegen geloven

in alles wat ze zeggen

Ze proberen me te vertellen dat je weg bent, ze proberen me te vertellen dat het voorbij is en dat het voorbij is

en ik moet gewoon verder

Maar dat kan niet, ze liegen tegen me, ik geloof het niet

Je koos ervoor om deze wereld veel te snel te verlaten

Ik stond verlamd terwijl het hun leven verpletterde

De tijd stopt en alles bevriest

Je kunt de hartslag horen van een gebroken kind

Je golven kabbelen door de lucht

Chaos creëren op hun pad

Je reden lijkt nog steeds onduidelijk

Ik vergeef

De schaal is nog intact

Maar de binnenkant is kapot

Dit is buiten mijn controle

Ik laat de kou binnen

De stilte sijpelt mijn geest binnen en bederft mijn perspectief

Ik schreeuw tegen de leegte, smekend om gehoord te worden

Maar niemand hoort het en de pijn wordt sterker

Ontsnappen is de enige vrijheid die ik krijg, ik verban mezelf

Lege ruïnes verschijnen

Terwijl ik de woestenij oversteek

De aarde brokkelt af

Terwijl ik een doel zoek

Hopeloosheid beheerst mijn bestemming

Spijt voedt mijn motivatie

Je golven kabbelen door de lucht

Chaos creëren op hun pad

Ik, ik vergeef nog steeds