Arusia - Compos Mentis

Arusia, Arusia

Bones and skulls jut out of your forest floor

Arusia, oh Arusia

The foul signs of times seep through the pavement

Far, far away where the peninsular land

Slopes down and assembles brook and town

Behind its smile, inside the bowels of Arusia

I’m led into your swirling web

Your ramparts hid like the threshold to the core

Beneath the striving for the metropolitan likes

Seed that will never be able to take root

Not even penetrate your daytime or night

I remember eruption around the river’s mouth

And footsteps on the eastern shore of Albion afar

And now, once again I tumbled and fell down

On the muddy streets of November

Clear vision bruised, heady dream confused

As it slipped from my grasp

Now, the Arusian night has crept upon us

Like a calming blanket over the tired town

Hear the tower bells, conspiringly they toll:

In vernalis temporis — do you know what you miss?

While gazing at the stars with an earnest glare

And my cheeks smeared by the gutter

A cool wind blows like foreign memories

An ancient tale of time unveiling

Yet my heart is filled with the strangest zest

To follow you through the wet and the glinting streets

Oh sister, the end is coming fairly soon

And I will either be forgotten or insult oblivion

With tales and stories about a distant time and space

With tales of a distant time

Arusië, Arusië

Botten en schedels steken uit je bosbodem

Arusië, oh Arusië

De vuile tekenen van tijden sijpelen door de stoep

Ver, ver weg waar het schiereiland land

Hellt naar beneden en assembleert beek en stad

Achter zijn glimlach, in de ingewanden van Arusia

Ik word naar je wervelende web geleid

Je wallen verborgen als de drempel naar de kern

Onder het streven naar de grootstedelijke likes

Zaad dat nooit wortel kan schieten

Niet eens doordringen tot uw dag of nacht

Ik herinner me een uitbarsting rond de monding van de rivier

En voetstappen op de oostelijke oever van Albion in de verte

En nu tuimelde ik opnieuw en viel ik neer

In de modderige straten van november

Helder zicht gekneusd, bedwelmende droom verward

Zoals het uit mijn greep gleed

Nu is de Arusische nacht over ons geslopen

Als een kalmerende deken over de vermoeide stad

Hoor de torenklokken, samenzwerend luiden ze:

In vernalis temporis - weet je wat je mist?

Terwijl je met een oprechte blik naar de sterren staart

En mijn wangen besmeurd door de goot

Een koele wind waait als buitenlandse herinneringen

Onthulling van een oud verhaal uit de tijd

Toch is mijn hart gevuld met de vreemdste levensvreugde

Om je te volgen door de natte en glinsterende straten

Oh zus, het einde komt vrij snel

En ik zal ofwel worden vergeten of de vergetelheid beledigen

Met verhalen en verhalen over een verre tijd en ruimte

Met verhalen uit een verre tijd