Zon Zon Zon - Colette Renard

Quand je suis dev’nue belle

Quand j’ai pris mes seize ans

J' suis restée demoiselle

Mais j’ai eu des amants

Z’avaient de bonnes têtes

Ou z'étaient bons garçons

M’emmenaient à la fête

Me chantaient des chansons

Zon… Zon… Zon… froissé mon corsage

Et toutes ces choses qui n' servent à rien

Zon… Zon… Zon… puisque c’est l’usage

Voulu toujours aller plus loin

De la porte à la chambre

Et du fauteuil au lit

M’ont fait croire en décembre

Au mois de Mai Joli

Mais au p’tit matin blême

Fallait se rhabiller

Y avait plus de «je t’aime»

Et même plus d’amitié

Zon… Zon… Zon… cueilli tant de roses

Que le jardin s’est défleuri

Zon… Zon… Zon… rien vu de la chose

Z’avaient l'œil sur le paradis

J’ai laissé ma jeunesse

Au bal des quatre vents

Et me v’là la princesse

D’un drôle de bois dormant

Chez Marie ça s’appelle

Mais y a pas d' plaque au seuil

C’est la maison des belles

La maison «N'a qu’un œil»

Zon… Zon… Zon… c’est toujours les mêmes

Z’avaient qu’une corde à leur violon

Zon… Zon… Zon… besoin qu’on les aime

Toen ik naakt mooi werd

Toen ik zestien werd

Ik bleef jongedame

Maar ik had minnaars

Ze hadden goede hoofden

Waar waren ze goede jongens

nam me mee naar het feest

zong liedjes voor mij

Zon... Zon... Zon... verfrommelde mijn lijfje

En al die nutteloze dingen

Zon... Zon... Zon... aangezien het de gewoonte is

Altijd al verder willen gaan

Van de deur naar de slaapkamer

En van de fauteuil tot het bed

Deed me geloven in december

In de maand mei Joli

Maar in de bleke vroege ochtend

Moest zich aankleden

Er waren meer "ik hou van jou"

En nog meer vriendschap

Zon... Zon... Zon... zoveel rozen geplukt

Dat de tuin is verdord

Zon... Zon... Zon... zag er niets van

Ze hadden hun oog op de hemel gericht

Ik verliet mijn jeugd

Op de bal van de vier winden

En hier ben ik de prinses

Uit een vreemd slapend bos

Chez Marie wordt gebeld

Maar er is geen dorpelplaat

Dit is het huis van schoonheden

Het eenogige huis

Zon... Zon... Zon... het is altijd hetzelfde

Ze hadden maar één snaar voor hun viool

Zon... Zon... Zon... behoefte aan liefde