Mediterranean Widow - Cinema Strange

Over the eyes of the slow slipping under, the dead call their names…

A motley assembly of specters and wraiths!

Twice in the morning the old widow

screamed…

Footsteps on floorboards and damp in the dust of the sill

Nobody, nobody’s there… nobody, nobody’s there

«The deep-dwelling spirits are here and their moans have stirred up the silt on

the graves of our husbands!

Their fingers are ice, and they constantly tell of the fact that their saga

left no one to spare.»

Nobody, nobody’s there

Nobody, nobody’s there…

(Part Two)

Ignorant maids in the morning laugh wonderfully, lightly, reflecting the chill

of the old widow’s screaming man drowning!

She trusts not the wind, who’s loving embrace only tore deep and then fled in

fear

Nobody, nobody’s there

Nobody, nobody’s there…

«I pray with the skill of a funeral guild and my eyes have run dry from long

hours reeling!

I know not the time, for the seasons have spun me and trussed up my wits…

and there’s salt in my hair.»

Nobody, nobody’s there

Nobody, nobody’s there…

(Refrain (sung alternately by the widow and the ghost of her dead husband))

«I line the shore like waning winter!

There’s salt in my hair and no one is

near!»

«I am the eastern sky, I am the twisting sea!

I go alone, look, there’s nobody

here with me!»

«I'm skipping merrily, logical atrophy, and I’m alone, there’s nobody here but

me!»

«I line the shore like waning winter!

There’s salt in my hair and no one is

near!»

«I am the eastern sky, I am the twisting sea!

I go alone, look, there’s nobody

here but me!»

«I'm swimming merrily, logical atrophy, and I’m alone, there’s nobody here but

me!»

«I line the shore like waning winter!

There’s salt in my hair and no one is

near…»

Over de ogen van de langzaam glijdende ondergang, roepen de doden hun namen...

Een bonte verzameling van spoken en schimmen!

Twee keer in de ochtend de oude weduwe

schreeuwde…

Voetstappen op vloerplanken en vochtig in het stof van de dorpel

Niemand, niemand is daar... niemand, niemand is daar

«De diepgewortelde geesten zijn hier en hun gekreun heeft het slib aangewakkerd»

de graven van onze echtgenoten!

Hun vingers zijn ijs, en ze vertellen constant over het feit dat hun saga

liet niemand over.»

Niemand, niemand is daar

Niemand, niemand is daar...

(Deel twee)

Onwetende dienstmeisjes lachen 's morgens heerlijk, licht, de kou weerspiegelend

van de schreeuwende man van de oude weduwe die verdronk!

Ze vertrouwt de wind niet, die liefdevolle omhelzing alleen maar diep scheurde en vervolgens naar binnen vluchtte

angst

Niemand, niemand is daar

Niemand, niemand is daar...

«Ik bid met de vaardigheid van een uitvaartgilde en mijn ogen zijn van lange

uur zwoegen!

Ik ken de tijd niet, want de seizoenen hebben me doen spinnen en mijn verstand op de proef gesteld...

en er zit zout in mijn haar.»

Niemand, niemand is daar

Niemand, niemand is daar...

(Refrein (afwisselend gezongen door de weduwe en de geest van haar overleden echtgenoot))

«Ik omlijn de kust als een afnemende winter!

Er zit zout in mijn haar en niemand is

in de buurt!"

«Ik ben de oostelijke hemel, ik ben de kronkelende zee!

Ik ga alleen, kijk, er is niemand

hier bij mij!"

«Ik sla vrolijk over, logische atrofie, en ik ben alleen, er is hier niemand behalve

mij!"

«Ik omlijn de kust als een afnemende winter!

Er zit zout in mijn haar en niemand is

in de buurt!"

«Ik ben de oostelijke hemel, ik ben de kronkelende zee!

Ik ga alleen, kijk, er is niemand

hier behalve ik!»

«Ik zwem vrolijk, logische atrofie, en ik ben alleen, er is hier niemand behalve

mij!"

«Ik omlijn de kust als een afnemende winter!

Er zit zout in mijn haar en niemand is

in de buurt…"