Supercinema - Caso

Un po' schiacciati sopra il pavimento grigio

Penso questo è quel che resta, questo è tutto quello che ho

Mentre le voci si allontanano attraverso il corridoio

Ho staccato i biglietti

Venduto bibite e caffè, anche stasera che hanno dato il nostro film

Ho perso pezzi della storia, l’ho capito solo ora

Sullo schermo passano crudeli i titoli di cosa

Le musiche son proprio quelle là

Dei compact disc masterizzati per farti innamorare

Non ci sono gli stilisti a firmare i costumi

Li abbiamo scelti assieme tutti quanti ai grandi magazzini

Niente doppiatore sull’ultima mezz’ora in cui non avevamo da dirci

Più nemmeno una parola

Anche il montaggio non conosce la cura

Per questa pessima pessima sceneggiatura

Ma io non sono stato mai davvero al centro del tuo fuoco

Attore secondario sempre due passi indietro

E tu sola al centro della scena

E forse anche il mio nome andrebbe scritto ancora un po' più in basso

Tra tutte le comparse, tra tutte quelle facce che ricordi appena

Non ho niente da ridire sulla tappezzeria

Di queste poltroncine strette di una sala di periferia

Che sembra sempre un po' più vuota ogni sera

Che sembra sempre un po' più vecchia e scura

E adesso è come me, così distante dal cinema d’essai

Così distante da tutta quella gente che dice «bella la fotografia»

Senza capirci niente

Spengo il proiettore, smonto la bobina

Tutto il bianco e nero e la pellicola sgranata

Non li ho mai odiati come stasera

Non li ho mai odiati come stasera

Chissenefrega degli applausi, di Venezia e Cannes

Chissenefrega di una menzione ai festival

Sono la maschera di un cinema qualunque

Di quattro mura che non reggono più nemmeno i poster

Eccolo il tuo volto, ecco il tuo ricordo

Un ombrello rotto tra gli oggetti smarriti

Resterà per sempre in questa stanza

Fine della storia, fine del piano-sequenza

Een beetje geplet op de grijze vloer

Ik denk dat dit is wat er over is, dit is alles wat ik heb

Terwijl de stemmen weggaan door de gang

Ik heb de tickets losgekoppeld

Drankjes en koffie verkocht, zelfs vanavond toen onze film werd vertoond

Ik verloor stukjes geschiedenis, ik begreep het nu pas

De titels van dingen gaan wreed over het scherm

De muziek is daar

Compact discs gebrand om je verliefd te maken

Er zijn geen stylisten om de kostuums te signeren

We hebben ze allemaal samen met de warenhuizen geplukt

Geen stemacteur op het laatste half uur toen we elkaar niets te zeggen hadden

Zelfs geen woord meer

Zelfs montage kent geen genezing

Voor dit slechte slechte script

Maar ik ben nooit echt in het middelpunt van je vuur geweest

Secundaire acteur loopt altijd twee stappen achter

En jij alleen staat centraal

En misschien moet zelfs mijn naam iets lager worden geschreven

Tussen alle figuranten, tussen al die gezichten die je je amper herinnert

Over de bekleding heb ik niets te klagen

Van deze smalle fauteuils in een kamer in een buitenwijk

Die elke avond altijd een beetje leger lijkt

Die er altijd wat ouder en donkerder uitziet

En nu is hij net als ik, zo ver verwijderd van de arthouse-cinema

Zo ver van al die mensen die 'mooie fotografie' zeggen

Zonder iets te begrijpen

Ik zet de projector uit, verwijder de haspel

Alle zwart-wit en korrelige film

Ik heb ze nog nooit zo gehaat als vanavond

Ik heb ze nog nooit zo gehaat als vanavond

Wie geeft er om het applaus, van Venetië en Cannes

Wie geeft er om een ​​vermelding op festivals

Ze zijn het masker van elke bioscoop

Van vier muren waar zelfs geen posters meer in passen

Hier is je gezicht, hier is je geheugen

Een kapotte paraplu tussen de verloren voorwerpen

Het blijft voor altijd in deze kamer

Einde verhaal, einde afstandsschot