Mourning - Casey

I birthed breath to grief I couldn’t understand

That knew only authenticity as my melancholy hands

Shook beneath the weight of something you had once entrusted me to hold

In growing old I only long to be consoled

Instead I have been left as just a vessel for my aches

A crooked spine that buckled once, but never thought to heal the break

Now nostalgia comes home once a week, drunk and delusional

Slurring her speech, she talks about «trying again»

Slumped heavy on the frame of the door to the room where I wait

I barely said a word at all, scared to tell you how I felt

Has my memory decayed?

I don’t remember falling into love

And it kills me every day

I hope I never fucking hear your name again

Carry me lifeless and afraid, back to our bed

Truth be told it never felt like we were laid together sleeping

Only that my broken body had been crushed between your sheets

Like dead flowers between the pages of a journal you never read anymore

You just flick through when you’re bored

The only time you ever call is to remind me of something we never were

Were we anything at all?

No heaven without hell beneath, in misery without you and me

Your memory won’t let me sleep, I never thought I’d be so weak

Lonely is as lonely was, no more than a memory

Can’t deny it anymore, our love is dead and buried

Senseless, I’ve been caring for the house that we called home

Hell was loving you at all my dear, because now I’m alone

Ik kreeg adem van verdriet dat ik niet kon begrijpen

Dat kende alleen authenticiteit als mijn melancholische handen

Schudde onder het gewicht van iets dat je me ooit had toevertrouwd om vast te houden

Als ik oud word, verlang ik er alleen maar naar getroost te worden

In plaats daarvan ben ik achtergelaten als slechts een vat voor mijn pijnen

Een kromme ruggengraat die een keer bezweek, maar waarvan nooit gedacht was dat hij de breuk zou genezen

Nu komt nostalgie een keer per week thuis, dronken en met waanvoorstellingen

Met onduidelijke spraak spreekt ze over «opnieuw proberen»

Zwaar op het frame van de deur gezakt naar de kamer waar ik wacht

Ik zei amper een woord, bang om je te vertellen hoe ik me voelde

Is mijn geheugen vergaan?

Ik kan me niet herinneren dat ik verliefd werd

En het maakt me elke dag dood

Ik hoop dat ik je naam nooit meer hoor

Draag me levenloos en bang terug naar ons bed

Eerlijk gezegd voelde het nooit alsof we samen lagen te slapen

Alleen dat mijn gebroken lichaam verpletterd was tussen jouw lakens

Als dode bloemen tussen de pagina's van een dagboek dat je nooit meer leest

Je bladert er gewoon doorheen als je je verveelt

De enige keer dat je ooit belt, is om me te herinneren aan iets dat we nooit waren

Waren we iets?

Geen hemel zonder hel beneden, in ellende zonder jou en mij

Je geheugen laat me niet slapen, ik had nooit gedacht dat ik zo zwak zou zijn

Eenzaam is zoals eenzaam was, niet meer dan een herinnering

Kan het niet meer ontkennen, onze liefde is dood en begraven

Zinloos, ik heb voor het huis gezorgd dat we thuis noemden

De hel hield echt van je lieverd, want nu ben ik alleen