Little Bird - Casey

Lay awake or sleep for days,

You wouldn’t notice either way.

Couldn’t help you with your pain,

But always hoped that you were safe.

It took hours of silent phone calls for me to finally realise

That just because you act with the best of intentions

It doesn’t necessarily mean that you can’t be wrong.

I thought my heart could be our home

But all you thought of was the cage.

Praying for the sun,

Beneath my ribs you sat in shade.

You were my little bird

And I saw fit to clip your wings,

And then resented you because for me

You never chose to sing.

So there was silence in the house,

The hallways echoed with a growing doubt

That we would never make it out

Of the hell that we created.

I guess that’s why it never felt like home,

Because we’d lay together but were still alone.

Desperate for the warmth of someone’s comfort

But not our own.

We were always vacant, nothing more;

We spoke until our throats were sore.

Our hearts lay on the bedroom floor,

And one was mine, but both were yours.

I’m sorry I could never find the words to say,

I had chewed them all into my tongue.

But your negligence has left me frail.

I never asked to fall in love so young.

I know I promised not to call again,

But I’ve still got so much to say.

I hope to god that you are sleeping well,

I hope that someday you will ache the way I ache.

Someday you will ache the way I ache.

Someday you will ache the way I ache.

Lig wakker of slaap dagenlang,

Je zou het in beide gevallen niet merken.

Kon je niet helpen met je pijn,

Maar hoopte altijd dat je veilig was.

Het kostte me uren aan stille telefoontjes voordat ik me eindelijk realiseerde

Dat alleen maar omdat je met de beste bedoelingen handelt

Het betekent niet noodzakelijk dat je het niet bij het verkeerde eind kunt hebben.

Ik dacht dat mijn hart ons huis zou kunnen zijn

Maar het enige waar je aan dacht was de kooi.

Bidden voor de zon,

Onder mijn ribben zat je in de schaduw.

Je was mijn kleine vogeltje

En ik zag het passen om je vleugels te knippen,

En had toen een hekel aan je omdat voor mij

Je hebt er nooit voor gekozen om te zingen.

Dus het was stil in huis,

De gangen echoden met een groeiende twijfel

Dat we er nooit uit zouden komen

Van de hel die we hebben gemaakt.

Ik denk dat het daarom nooit als thuis voelde,

Omdat we samen lagen, maar nog steeds alleen waren.

Wanhopig op zoek naar de warmte van iemands comfort

Maar niet die van ons.

We waren altijd vacant, meer niet;

We spraken tot onze keel pijn deed.

Ons hart lag op de slaapkamervloer,

En één was van mij, maar beide waren van jou.

Het spijt me dat ik nooit de woorden kon vinden om te zeggen,

Ik had ze allemaal in mijn tong gekauwd.

Maar je nalatigheid heeft me zwak gemaakt.

Ik heb er nooit om gevraagd om zo jong verliefd te worden.

Ik weet dat ik beloofd heb niet meer te bellen,

Maar ik heb nog zoveel te zeggen.

Ik hoop bij god dat je goed slaapt,

Ik hoop dat je op een dag pijn zult hebben zoals ik.

Op een dag zul je pijn hebben zoals ik.

Op een dag zul je pijn hebben zoals ik.