Fade - Casey

The emptiness I harboured in the questions that I asked was almost palpable,

it tasted like the soft skin on your back

And when I said «Where did you go?»

what I meant was «Since you left,

I have haven’t had the chance to hate you nearly half as much as I’ve hated

myself»

We were in love, at least that’s what I came to call it, I was never really

quite sure if it was;

because in growing up the hardest lesson learned is just

because you love someone, it doesn’t mean they love you in return

I always thought you’d fade when I buried you and me, but on our grave a bed of

flowers bloomed;

and now each day you grow more beautiful as I’m left to decay

I guess it’s true that some things never change

It’s been quite a long time now but I’m still so weak

I found a bliss in my ignorance until ignorance found hell in me

When I said «Where did you go?»

what I meant was «Since you left I haven’t had

the chance to hate you half as much as I loved you then»

It’s been a long time now, but I still spend my nights laying awake

The kind of tired that sleep wouldn’t shake, the kind of empty that fills the

entire space in my chest cavity where I tried to keep you safe;

but you escaped

It’s been quite a long time now but I’m still so weak

I found a bliss in my ignorance until ignorance found hell in me

When I said «Where did you go?»

what I meant was «Since you left I haven’t had

the chance to hate you half as much as I loved you then»

De leegte die ik koesterde in de vragen die ik stelde, was bijna voelbaar,

het smaakte naar de zachte huid op je rug

En toen ik zei: "Waar ging je heen?"

wat ik bedoelde was "Sinds je wegging,

Ik heb niet de kans gehad om je bijna half zo veel te haten als ik heb gehaat

mezelf"

We waren verliefd, zo ben ik het tenminste gaan noemen, ik was nooit echt

vrij zeker of het zo was;

want in het opgroeien is de moeilijkste les die we hebben geleerd gewoon:

omdat je van iemand houdt, wil dat nog niet zeggen dat diegene in ruil daarvoor van jou houdt

Ik dacht altijd dat je zou vervagen als ik jou en mij begroef, maar op ons graf een bed van

bloemen bloeiden;

en nu word je elke dag mooier terwijl ik moet vergaan

Ik denk dat het waar is dat sommige dingen nooit veranderen

Het is nu best lang geleden, maar ik ben nog steeds zo zwak

Ik vond een gelukzaligheid in mijn onwetendheid totdat onwetendheid de hel in mij vond

Toen ik zei: "Waar ging je heen?"

wat ik bedoelde was "Sinds je wegging heb ik niet meer gehad"

de kans om je half zoveel te haten als ik toen van je hield»

Het is nu een lange tijd geleden, maar ik breng mijn nachten nog steeds door met wakker liggen

Het soort moe dat de slaap niet zou beven, het soort leeg dat de

hele ruimte in mijn borstholte waar ik je probeerde te beschermen;

maar je bent ontsnapt

Het is nu best lang geleden, maar ik ben nog steeds zo zwak

Ik vond een gelukzaligheid in mijn onwetendheid totdat onwetendheid de hel in mij vond

Toen ik zei: "Waar ging je heen?"

wat ik bedoelde was "Sinds je wegging heb ik niet meer gehad"

de kans om je half zoveel te haten als ik toen van je hield»