Haze - Casey

How much do you remember about those summers we spent together?

Because I don’t seem to be able to recall all those things I thought that I’d

miss

Your perfume and your sun kissed skin

Turns out they meant nothing all along

I was haunted by the emptiness that filled the hole you left

A grave I still can’t bring myself to visit yet

Though I won’t be losing sleep, I still refuse to forget

It took me so long to admit we were dead;

But we were dead

You buried it in the backyard of a house that we built with our bare hands

Where you said we’d grow old together

I felt safe there

I knew every crooked frame and every creaking stair

I could have stayed my whole fucking life

But time, it was never a friend of mine

I got so scared that I disappeared into my head for 8 lonely years

And it killed me, but it hurt you too, and I’m sorry

I’m sorry but you weren’t there when I needed you most

I felt like I was a ghost of someone you used to love

But I was never enough to save us

Are you happy?

Are you happy?

So tell me, is it serious between you and him?

I hope to God that he makes you happy

I hope I never hear your name again

Now the home we made is nothing more than a house

Where we fucked and we ate, but never fell in love

You’re sleeping in the bed we made, with somebody else

Are you happy?

Are you fucking happy?

I got so scared that I disappeared into my head for 8 lonely years

And it killed me, but it hurt you too, and I’m sorry

I’m sorry

Hoeveel herinner je je nog van die zomers die we samen doorbrachten?

Omdat ik me niet al die dingen lijk te herinneren waarvan ik dacht dat ik ze zou doen

missen

Je parfum en je zonovergoten huid

Blijkt dat ze al die tijd niets betekenden

Ik werd achtervolgd door de leegte die het gat vulde dat je achterliet

Een graf waar ik mezelf nog steeds niet toe kan brengen om te bezoeken

Hoewel ik niet slaap zal verliezen, weiger ik het te vergeten

Het kostte me zo lang om toe te geven dat we dood waren;

Maar we waren dood

Je hebt het begraven in de achtertuin van een huis dat we met onze blote handen hebben gebouwd

Waar je zei dat we samen oud zouden worden

Ik voelde me daar veilig

Ik kende elk scheef frame en elke krakende trap

Ik had mijn hele leven kunnen blijven

Maar de tijd, het was nooit een vriend van mij

Ik werd zo bang dat ik 8 eenzame jaren in mijn hoofd verdween

En het heeft me gedood, maar het heeft jou ook pijn gedaan, en het spijt me

Het spijt me, maar je was er niet toen ik je het meest nodig had

Ik had het gevoel dat ik een geest was van iemand van wie je hield

Maar ik was nooit genoeg om ons te redden

Ben je blij?

Ben je blij?

Dus vertel me eens, is het serieus tussen jou en hem?

Ik hoop bij God dat hij je gelukkig maakt

Ik hoop dat ik je naam nooit meer hoor

Nu is het huis dat we hebben gemaakt niet meer dan een huis

Waar we neukten en aten, maar nooit verliefd werden

Je slaapt in het bed dat we hebben opgemaakt, met iemand anders

Ben je blij?

Ben je verdomme blij?

Ik werd zo bang dat ik 8 eenzame jaren in mijn hoofd verdween

En het heeft me gedood, maar het heeft jou ook pijn gedaan, en het spijt me

Mijn excuses