Şeftali Kırmızısı - Canfeza

Tok karnına 5 öğün sen, «do» ve «re» muhteşem

Beni intihara sürükleyen melodilerden şuh neşem

Benimle ölmek için cesaret ister

Durma ölüme yaklaş

Aynı şeysiniz nasılsa, ruh ve sen

Beyaza siyah sen düşünce şarkı olur bilir misin?

KardanAdam a.k.a kaysın bi miktar bilinçlisi

Seni hatırlamak için kaleme kâğıda girişmişim

Duman sanırım hatta sihrin tüm görüntü grimsi

Soğuk bi yer

Ölüm notası, günüm boşasın, içim boşalır

Yazdıklarımı anlayan biri olmadığı için boşadır

Boşa mı?

Bu yüzden mi hiç tâkâtim olmadığı hâlde zor da olsa, tükensem de karanlığına

koşarım

Bugün gittin peki yarın?

Yarın pazar ben evdeyim

Bugün gittin de peki yarın, neden unuttun dönmeyi?

Bi kazma bi kürek bulup beni kalbine gömmedin ya

Ne yapayım ben şimdi sen olup hemen ardından ölmeyip?

Sanırım anlamıyosun ya da ben yetersizim

Yok saydığım her gün içten içe fetheder bizi

Ben gittikçe uzaklaşıyorum tarihe tezat

Ona en yakın olandır tüm kulların en kedersizi

Beni tercüme edemez sana kulların en edeplisi

İçimde var olduğunu biliyosun da acaba ne denlisin?

Gel artık

Ve karşılığında sana benim olmayan her ne varsa istediğin, var kılayım ne

dersin?

Kaldır yıkıntıları beni kurtarıp, boğarak öldür

Acele et zamanım az, birazdan dolacak ömrüm

Sana yazacak elbet bir şeyler bulacağım

Çünkü yazılan her satır aslında bir sonrakine öncü

Kısılıyor gözlerim

Kaçarı yok, mutsuzum özledim

Ben bi boğaz farkı uzaktayken kapalı gözlerin

Bu adam her gün ölmek için kendine söz verir

Ama sen uyuyosun rahatsın hem de üstünde gözleri

Aç karnına alınır olsam açlıktan ölürdüm

Açlıktan ölürsem anneciğim beni dünyadan görür mü?

Dünya burdan mavi, yeşil, beyaz, siyah, kahverengi, kırmızı, «sen sarısı»

peki ya benim görüntüm?

Siyaha beyaz sen düşünce güneş doğar gökyüzüne

Beyazlığının huzurunda bol bulutlu gökyüzüne

Bozulabilir ruh sağlığım beni mutlu et öylesine

Ölesiye, öldüresiye gül yüzüme gül yüzünle

Düşündürüyor olma fikri bile yeterli aklına

Senin değil de olmayışının benim üstümde hakkı var

Kucakladığım yeni bi sabahın buğusu camıma yağmuru

Yağmur da senin onu ne kadar sevdiğini getirdi aklıma

Yağıyor işte başka birinin gözlerinden üstüne

Birbirine aşık iki damla da dudaklarıma düştüler

Az evvel her binanın her tuğlası çatladı

İnanamazsın biri de kalbimin üstüne düştü, gel!

Kaldır yıkıntıları gözlerinle gör bu gerçeği

Altı aylık hayat hikâyesiyle aynı serçenin

Şimdilik yokum, hiçbir rüyanda

Bir anda, belki bugün belki bu haftasonunda sendeyim

Ben hep eksik kaldım sana, sen hep aynı sendin

Sana olan inancım beni çaresizlik yayına gerdi

Sana olmayan inancımın bir şeyler anlatmak derdi

Bir kez iç çek git;

ama önce yanıma gel bi.

(Off!)

İstanbul sana yurttan ibaret, bazen de karşı yaka

Köprüler yıkılsın bir gün ve sen de karşıda kal

Ne sen yanıma düş bir daha

Ne de elime paslı tokan düşsün

Kocan olacak bir kadından güçsüz

Onunla sevişiyorsun, yüzüme yalan desen de

Beni hafife alamazsın eğer aşk üstünden geçense

Osmanlı toprağında çocukluğumu yaşadım

Farkım yok bu yüzden Sahra Çölü'nün kumlarında gezenden

Ne sen gel, ne de seninle keder, elem gelsin!

Aşk diye bir başkasına utanç veren densiz

Senin olamam derken bal damlatan ağzın

Şimdi aynı soruyu tekrar soruyo niçin hâlâ bensin?

Şu yüzden hâlâ senim;

Seninle sırrımız var

Sen gibi bahsetmiyorum herkese sırrımızdan

Bir gün akacak toprağına ömrümün hırsızı kan

O gün boğulacak gençliğim şeftali kırmızında

5 maaltijden op een volle maag, "do" en "re" zijn geweldig

Mijn vreugde van de melodieën die me tot zelfmoord dreven

Er is moed voor nodig om met mij te sterven

Stop niet bij de dood

Je bent toch hetzelfde, ziel en jij

Zwart op wit wordt een liedje als je denkt, weet je?

Snowman a.k.a kaysin is enigszins bewust

Ik begon van pen op papier om je te herinneren

Rook, ik denk dat zelfs magie het hele beeld grijsachtig is

een koude plaats

Death note, laat mijn dag verspild zijn, mijn ziel zal leeg zijn

Het is nutteloos omdat er niemand is die begrijpt wat ik schrijf.

tevergeefs?

Is dit waarom ik geen kracht heb, ook al is het moeilijk, zelfs als ik uitgeput ben?

ik ren

Je bent vandaag vertrokken, maar morgen?

morgen zondag ben ik thuis

Je bent vandaag vertrokken, maar waarom ben je morgen vergeten terug te keren?

Je hebt geen houweel en een schop gevonden en me in je hart begraven?

Wat moet ik doen, nu jij zijn en niet meteen doodgaan?

Ik denk dat je het niet begrijpt of ik ben ontoereikend

Elke dag negeer ik ons ​​van binnen

Ik raak steeds verder weg van de geschiedenis

Hij is het dichtst bij hem, de droevigste van alle dienaren

Hij kan me niet naar jou vertalen, de meest fatsoenlijke van je bedienden

Je weet dat je in mij bestaat, maar ik vraag me af hoe oud je bent?

Kom hier nu terug

En in ruil daarvoor, wat je ook wilt dat niet van mij is, laat me je geven wat

denk je?

Til de ruïnes op, red me en verstik me

Schiet op, mijn tijd is kort, mijn leven zal snel voorbij zijn

Ik zal zeker iets vinden om je te schrijven

Omdat elke geschreven regel eigenlijk een voorloper is van de volgende.

Mijn ogen loensen

Er is geen ontsnapping, ik ben ongelukkig, ik mis

Je gesloten ogen als ik een zere keel weg heb

Deze man belooft zichzelf elke dag te sterven

Maar je slaapt, je bent comfortabel met ogen op je gericht

Als ik op een lege maag zou worden ingenomen, zou ik verhongeren.

Als ik sterf van de honger, zal mama me dan van de wereld zien?

De wereld is vanaf hier blauw, groen, wit, zwart, bruin, rood, "jij geel"

hoe zit het met mijn imago?

Zwart en wit, als je denkt dat de zon aan de hemel opkomt

In de aanwezigheid van zijn witheid aan de bewolkte hemel

Mijn bederfelijke geestelijke gezondheid maakt me blij dus

Glimlach dood, lach op mijn gezicht

Zelfs de gedachte om je aan het denken te zetten is genoeg.

Je afwezigheid heeft recht op mij.

De mist van een nieuwe ochtend die ik omhelsde regent op mijn raam

De regen herinnerde me eraan hoeveel je van hem houdt

Het regent uit de ogen van iemand anders

Twee druppels verliefd op elkaar vielen op mijn lippen

Elke steen van elk gebouw is zojuist gebarsten

Je kunt het niet geloven, een viel op mijn hart, kom!

Verwijder de ruïnes, zie deze waarheid met je ogen

Dezelfde mus met het levensverhaal van zes maanden

Ik ben weg voor nu, niet in een van je dromen

Zo meteen, misschien vandaag, misschien dit weekend ben ik bij je

Ik miste je altijd, je was altijd dezelfde

Mijn geloof in jou heeft me op de boog van wanhoop gebracht

Mijn geloof dat ik niet in jou heb, zei altijd iets

Ga een keer zuchten;

maar kom eerst met mij mee.

(Van!)

Istanbul bestaat voor jou uit een thuis, soms aan de overkant

Laat de bruggen op een dag instorten en jij staat er ook voor

Wat, val je weer naast me

Er mag ook geen roestige sluiting op mijn hand vallen

Zwakker dan een vrouw om je man te zijn

Je vrijt met haar, zelfs als je in mijn gezicht liegt

Je kunt me niet onderschatten als liefde aan je voorbij gaat

Ik leefde mijn jeugd op Ottomaanse bodem

Dus ik ben niet anders dan degene die op het zand van de Sahara-woestijn loopt

Noch je komt, noch verdriet met je mee, laat de pijn komen!

De dwaas die een ander te schande maakt als liefde

Je mond druipende honing als je zegt dat ik niet van jou kan zijn

Nu stelt hij weer dezelfde vraag, waarom ben je nog steeds mij?

Daarom ben ik nog steeds van jou;

We hebben een geheim met je

Net als jij vertel ik niet iedereen over ons geheim.

De dief van mijn leven, op een dag zal er bloed naar je land stromen

Die dag zal mijn jeugd verdrinken in perzikrood