Kaleidoscope - Brookfield

Have we become what we would hate to be?

Or have I just lost the vision of what you want to see?

It’s hard to look beyond those fashioned lies,

The world is a Kaleidoscope and I’m not seeing right.

You’re talking to me

But I don’t hear a word

You’re holding me

But I can’t feel your hand upon my cheek

You’re praying for me

But I’ve already burned

I’m lost in a dream

And I cannot return

And I’ve started feeling helpless,

This war cannot be won.

And I’m used to seeing colours,

'Cause I thought you were the one.

And now I’m only restless,

I’ve got a case of wanderlust,

I just want to venture out in to the darkness,

And see what I’ve become,

See what I’ve become.

This life with you was never what I planned,

But I keep going under, left in the sinking sand.

The years go by but Im not growing young,

As I begin to gasp for air from this iron lung.

And I’ve started feeling helpless,

This war cannot be won.

And I’m used to seeing colours,

'Cause I thought you were the one.

And now I’m only restless,

I’ve got a case of wanderlust,

I just want to venture out in to the darkness,

And see what I’ve become,

See what I’ve become.

Zijn we geworden wat we niet graag zouden willen zijn?

Of ben ik de visie kwijt van wat je wilt zien?

Het is moeilijk om verder te kijken dan die ouderwetse leugens,

De wereld is een caleidoscoop en ik zie het niet goed.

Je praat tegen mij

Maar ik hoor geen woord

Je houdt me vast

Maar ik kan je hand niet op mijn wang voelen

Je bidt voor mij

Maar ik ben al verbrand

Ik ben verdwaald in een droom

En ik kan niet terugkeren

En ik begon me hulpeloos te voelen,

Deze oorlog kan niet worden gewonnen.

En ik ben gewend om kleuren te zien,

Omdat ik dacht dat jij degene was.

En nu ben ik alleen maar rusteloos,

Ik heb een geval van reislust,

Ik wil me gewoon wagen in de duisternis,

En zie wat ik geworden ben,

Zie wat ik ben geworden.

Dit leven met jou was nooit wat ik had gepland,

Maar ik blijf onder gaan, achtergelaten in het zinkende zand.

De jaren gaan voorbij, maar ik word niet jong,

Terwijl ik naar lucht begin te happen uit deze ijzeren long.

En ik begon me hulpeloos te voelen,

Deze oorlog kan niet worden gewonnen.

En ik ben gewend om kleuren te zien,

Omdat ik dacht dat jij degene was.

En nu ben ik alleen maar rusteloos,

Ik heb een geval van reislust,

Ik wil me gewoon wagen in de duisternis,

En zie wat ik geworden ben,

Zie wat ik ben geworden.