Monkey Talk - Breathless

For the second time tonight,

Hearing the voice of the sand

Winding through a small sit around,

We’ll feel alright,

We’ll live around.

Twist round.

Touch the ground.

Can’t you play?

And oh, we eat much more than you,

Blow kisses to the old and the blue.

Life lies sweet.

And oh, we eat much more than you,

Remote from the world,

Two days from eden,

Two days from eden.

Hold on like I do,

Hold on like I do

Close your eyes

And simply smile through.

This town, this home,

It never alters

Those hollow faces

That tempt our tired souls.

In times I’ve known

I’ve been taken in and led nowhere,

Nowhere short of cold.

When will I be told?

(And) I never ever, ever never,

Wanted more from you.

I never ever, ever never,

Expected more from you.

I wait for the day

When you will be

so far away.

They take us for granted

And leave us lamenting

Feeling like I do;

Holding out for you.

I never ever, ever never,

Wanted more from you.

I never ever, ever never,

Expected more from you.

We’re full of praise,

Dry eyed and fighting,

Eyes open wide

We can’t feel the stones, no.

Feeling like I do;

holding out for you.

They take us for granted

Leave us lamenting.

(And) I can’t bear to see you.

I can’t bear to look at you.

My eyes are dry,

My heart is hardened,

The stones are dust to me.

Vanavond voor de tweede keer

De stem van het zand horen

Kronkelend door een kleine zitplaats,

We zullen ons goed voelen,

We zullen in de buurt wonen.

Draai rond.

Raak de grond.

Kun je niet spelen?

En oh, we eten veel meer dan jij,

Blaas kusjes naar de oude en de blauwe.

Het leven ligt zoet.

En oh, we eten veel meer dan jij,

Ver van de wereld,

Twee dagen van Eden,

Twee dagen van Eden.

Houd vol, zoals ik,

Wacht even, zoals ik doe

Sluit je ogen

En lach gewoon door.

Deze stad, dit huis,

Het verandert nooit

Die holle gezichten

Dat verleidt onze vermoeide zielen.

In tijden die ik ken

Ik ben opgenomen en nergens naartoe geleid,

Nergens minder koud.

Wanneer krijg ik het te horen?

(En) ik nooit, nooit, nooit,

Wilde meer van je.

Ik heb nooit, nooit, nooit,

Had meer van je verwacht.

Ik wacht op de dag

Wanneer ben je?

zo ver weg.

Ze beschouwen ons als vanzelfsprekend

En laat ons jammeren

Gevoel zoals ik;

Voor je uithouden.

Ik heb nooit, nooit, nooit,

Wilde meer van je.

Ik heb nooit, nooit, nooit,

Had meer van je verwacht.

We zijn vol lof,

Droge ogen en vechtend,

Ogen wijd open

We kunnen de stenen niet voelen, nee.

Gevoel zoals ik;

voor je uithouden.

Ze beschouwen ons als vanzelfsprekend

Laat ons treuren.

(En) Ik kan het niet verdragen je te zien.

Ik kan het niet verdragen om naar je te kijken.

Mijn ogen zijn droog,

Mijn hart is verhard,

De stenen zijn stof voor mij.