Tangenziale - birø

Non è poi così diverso

È un altro giorno di pioggia

Mi giocherò una scheda

E chissà magari svolto

Se vinco vado al mare

Mi ci comprerò una casa

Ti ci porto qualche volta

Stiamo lì una settimana

Volevo fare l’astronauta

Tra le stelle volteggiare

Invece sono in coda

Da mezz’ora in tangenziale

E scusa farò tardi

Un’altra sera come tante

Lascia qualcosa in frigo

E scalderò nel microonde

Forse non tornerei

Per cena ma poi

Poi verrei ad abbracciarti

Nel letto se dormi

E come fai a tenermi

Ancora sui palmi

Dopo tutti quegli anni

Senza il minimo sforzo

E giro ancora in tondo

Senza chiudere mai un cerchio

Vedi se ci provo

Quel che ottengo poi è un trapezio

E a volte, solo a volte

Io ho come l'ìimpressione

Che sia stato tutto frutto della mia immaginazione

Scambierei il mio regno più vasto

Per un posto ai confini

Di questo universo

Che sia appartato

Arredato con poco

Senza troppe pretese

Ma che sia solo nostro

Forse non tornerei

Per cena ma poi

Poi verrei ad abbracciarti

Nel letto se dormi

E come fai a tenermi

Ancora sui palmi

Dopo tutti quegli anni

Senza il minimo sforzo

Zo verschillend is het niet

Het is weer een regenachtige dag

Ik zal een kaart spelen

En wie weet misschien gedaan

Als ik win, ga ik naar de zee

Ik ga een huis kopen

Ik zal je er soms naartoe brengen

We blijven daar een week

Ik wilde astronaut worden

Twirling tussen de sterren

In plaats daarvan sta ik in de wachtrij

Vanaf een half uur op de rondweg

En sorry, ik kom te laat

Weer een avond zoals vele anderen

Laat iets in de koelkast liggen

En ik verwarm het in de magnetron

Misschien zou ik niet teruggaan

Voor het avondeten maar later

Dan zou ik je komen omhelzen

In bed als je slaapt

En hoe houd je me vast

Nog steeds op de handpalmen

Na al die jaren

Zonder de minste moeite

En ik ga nog steeds rond en rond

Zonder ooit een cirkel te sluiten

Kijk of ik het probeer

Wat ik dan krijg is een trapeze

En soms, alleen soms

Ik heb de indruk

Dat het allemaal een verzinsel van mijn verbeelding was

Ik zou mijn grootste koninkrijk verhandelen

Voor een plaats aan de grenzen

Van dit universum

Laat het afgezonderd zijn

Ingericht met weinig

Zonder al te veel pretenties

Maar laat het alleen van ons zijn

Misschien zou ik niet teruggaan

Voor het avondeten maar later

Dan zou ik je komen omhelzen

In bed als je slaapt

En hoe houd je me vast

Nog steeds op de handpalmen

Na al die jaren

Zonder de minste inspanning