Birches - Bill Morrissey

They sat at each end of the couch, watched as the fire burned down,

So quiet on this winter’s night, not a house light on for miles around.

Then he said, «I think I’ll fill the stove.

it’s getting time for bed.»

She looked up, «I think I’ll have some wine.

how 'bout you?»

She asked and he

declined.

«Warren,» she said, «maybe just for tonight,

Let’s fill the stove with birches and watch as the fire burns bright.

How long has it been?

I know it’s quite a while.

Pour yourself half a glass.

Stay with me a little while.»

And Warren, he shook his head, as if she’d made some kind of joke.

«Birches on a winter night?

no, we’ll fill the stove with oak.

Oak will burn as long and hot as a July afternoon,

And birch will burn itself out by the rising of the moon.

«And you hate a cold house, same as me.

Am I right or not?»

«All right, all right, that’s true,» she said.

«It was just a thought,

'Cause,» she said, «Warren, you do look tired.

Maybe you should go up to bed.

I’ll look after the fire tonight.»

«Oak,» he told her.

«Oak,» she said.

She listened to his footsteps as he climbed up the stairs,

And she pulled a sweater on her, set her wineglass on a chair.

She walked down cellar to the wood box -- it was as cold as an ice chest --

And climbed back up with four logs, each as white as a wedding dress.

And she filled the stove and poured the wine and then she sat down on the floor.

She curled her legs beneath her as the fire sprang to life once more.

And it filled the room with a hungry light and it cracked as it drew air,

And the shadows danced a jittery waltz like no one else was there.

And she stood up in the heat.

She twirled around the room.

And the shadows they saw nothing but a young girl on her honeymoon.

And she knew the time it would be short;

the fire would start to fade.

She thought of heat.

She thought of time.

She called it an even trade

Ze zaten aan elk uiteinde van de bank, keken toe hoe het vuur afbrandde,

Zo stil op deze winternacht, in de wijde omtrek geen licht in huis.

Toen zei hij: 'Ik denk dat ik de kachel ga vullen.

het wordt tijd om naar bed te gaan.»

Ze keek op, "Ik denk dat ik wat wijn neem.

en jij?"

Zij vroeg en hij

afgewezen.

'Warren,' zei ze, 'misschien alleen voor vanavond,

Laten we de kachel vullen met berken en kijken hoe het vuur helder brandt.

Hoelang is het geweest?

Ik weet dat het nogal een tijdje is.

Schenk jezelf een half glas in.

Blijf nog even bij me.»

En Warren, hij schudde zijn hoofd, alsof ze een grap had gemaakt.

«Berken op een winternacht?

nee, we vullen de kachel met eikenhout.

Eik zal zo lang en heet branden als een middag in juli,

En berken zullen zichzelf opbranden door de opkomst van de maan.

'En jij haat een koud huis, net als ik.

Heb ik gelijk of niet?»

'Oké, oké, dat is waar,' zei ze.

«Het was maar een gedachte,

Want,' zei ze, 'Warren, je ziet er moe uit.

Misschien moet je naar bed gaan.

Ik zal vanavond voor het vuur zorgen.»

'Eik,' zei hij tegen haar.

'Eiken,' zei ze.

Ze luisterde naar zijn voetstappen terwijl hij de trap op klom,

En ze trok een trui aan, zette haar wijnglas op een stoel.

Ze liep door de kelder naar de houten kist - het was zo koud als een ijskist -

En klom weer omhoog met vier boomstammen, elk zo wit als een trouwjurk.

En ze vulde het fornuis en schonk de wijn in en ging toen op de grond zitten.

Ze krulde haar benen onder zich toen het vuur weer tot leven kwam.

En het vulde de kamer met een hongerig licht en het barstte toen het lucht aanzuigde,

En de schaduwen dansten een zenuwachtige wals alsof er niemand anders was.

En ze stond op in de hitte.

Ze draaide zich om in de kamer.

En de schaduwen zagen ze niets anders dan een jong meisje op haar huwelijksreis.

En ze wist dat de tijd kort zou zijn;

het vuur zou beginnen te vervagen.

Ze dacht aan warmte.

Ze dacht aan tijd.

Ze noemde het een even ruil