Aglæca - Before I Turn

«I never knew that such evil existed

I always thought that the devil was a metaphor

For profoundly immoral and malevolent happenings

While many revelations seemed to surface tonight

The one reality I can’t seem to shake

Is my discovery of how much blood the human body can hold»

I hear the tear, from the penance of a knife

He drinks a crimson filter made from loss of life

I come home to find the one I adore

Face down, lifeless on the floor

Please God, give me fortitude

For the courage I lack will stab me right in the back

Lost love, give me solitude

I give you one last goodbye as death selfishly claims you

I fear I’m falling through the cracks of hell

And now in unison the voices start to yell

«Let us in, let us in, let us in»

Bringing to surface every virtue and sin

Let me die, let me die, let me fucking die

Don’t want to spend another second looking in his eye

You feeling lucky?

Just watch what I’ll do

Open this fucking door and let me kill you

And now they’re screaming

«Let us in, let us in, let us in»

Bringing to surface every virtue and sin

Let me die, let me die, let me fucking die

Don’t want to spend another second looking in his eye

I sit and stare as they pound on the door

She’s face down, lifeless on the floor

I fear I’m falling through the cracks of hell

And you’re the only one I can tell

Cold shrieks turn into humble cries

She speaks unto the silent night

I’m feeling apathetic, I’m feeling death

I feel that this will be the night you take your last breath

Open the door 'cause I’m ready to fight

Only one of us will survive this night

"Ik heb nooit geweten dat er zo'n kwaad bestond"

Ik dacht altijd dat de duivel een metafoor was

Voor diep immorele en kwaadaardige gebeurtenissen

Hoewel er vanavond veel onthullingen leken te verschijnen

De enige realiteit die ik niet kan afschudden

Is mijn ontdekking hoeveel bloed het menselijk lichaam kan bevatten»

Ik hoor de traan, van de boetedoening van een mes

Hij drinkt een karmozijnrood filter gemaakt van het verlies van mensenlevens

Ik kom thuis om degene te vinden die ik aanbid

Gezicht naar beneden, levenloos op de grond

Alstublieft God, geef me standvastigheid

Want de moed die ik mis, zal me recht in de rug steken

Verloren liefde, geef me eenzaamheid

Ik geef je nog een laatste vaarwel terwijl de dood je egoïstisch opeist

Ik vrees dat ik door de kieren van de hel val

En nu beginnen de stemmen in koor te schreeuwen

"Laat ons binnen, laat ons binnen, laat ons binnen"

Elke deugd en zonde aan de oppervlakte brengen

Laat me doodgaan, laat me doodgaan, laat me verdomme sterven

Ik wil niet nog een seconde in zijn ogen kijken

Heb je geluk?

Kijk maar wat ik ga doen

Open deze verdomde deur en laat me je vermoorden

En nu schreeuwen ze

"Laat ons binnen, laat ons binnen, laat ons binnen"

Elke deugd en zonde aan de oppervlakte brengen

Laat me doodgaan, laat me doodgaan, laat me verdomme sterven

Ik wil niet nog een seconde in zijn ogen kijken

Ik zit en staar terwijl ze op de deur bonzen

Ze ligt met haar gezicht naar beneden, levenloos op de grond

Ik vrees dat ik door de kieren van de hel val

En jij bent de enige die ik kan vertellen

Koude kreten veranderen in nederige kreten

Ze spreekt tot de stille nacht

Ik voel me apathisch, ik voel de dood

Ik heb het gevoel dat dit de avond zal zijn dat je je laatste adem uitblaast

Open de deur want ik ben klaar om te vechten

Slechts één van ons zal deze nacht overleven