Solitude Pith - Barren Earth

There was a time

Of a roaring fire storming inside

A dull disinclination now

Has come to you to abide

Prematurely strayed away

From the howling storm

Sense the wilted flower

And enter the pith of solitude

The stars revolve in black

As thine aching lust has awakened

Evading dusk, the flames of ecstasy

To the pith of solutide

I shrink as I bewail

The giant of red

Shed no light of sympathy

Respite of vanish relentlessly

As you repose

In the briny depths of the sea

Strayed away

From the howling storm

And the dying stars…

Restless in stillness

Once relieved by tribulation

Delivered by the moon

Ushered to the desolate sea

Guts of wind rising

Serenity destined to wither

In the twilight hour

As shrinks the daylight

I stand beneath the eyes

Of forgotten aspirations

The void is swollen

By the ghost unborn

And I lay down the burden

Of infinite mysteries

Prematurely strayed away

From the howling storm

Sense the wilted flower

And enter the pith of solitude

Er was een tijd

Van een knapperend vuur dat naar binnen stormt

Een saaie afkeer nu

Is naar je toe gekomen om te gehoorzamen

Voortijdig afgedwaald

Van de huilende storm

Voel de verwelkte bloem

En betreed het merg van eenzaamheid

De sterren draaien in het zwart

Als je pijnlijke lust is ontwaakt

De schemering ontwijken, de vlammen van extase

Tot op het bot van de oplossing

Ik krimp ineen terwijl ik jammer

De reus van rood

Werp geen licht van sympathie

Respijt van meedogenloos verdwijnen

Terwijl je rust

In de zilte diepten van de zee

verdwaald

Van de huilende storm

En de stervende sterren...

Rusteloos in stilte

Eenmaal verlost door beproeving

Bezorgd door de maan

Naar de verlaten zee geleid

Stijgende windvlagen

Sereniteit bestemd om te verdorren

In het schemeruurtje

Als het daglicht krimpt

Ik sta onder de ogen

Van vergeten ambities

De leegte is gezwollen

Door de ongeboren geest

En ik leg de last neer

Van oneindige mysteries

Voortijdig afgedwaald

Van de huilende storm

Voel de verwelkte bloem

En betreed het merg van eenzaamheid