El Perro - Attaque 77

El perro estaba revolviendo basura

buscando algo que comer

quise acercarme y ofrecerle mi ayuda

pero el se ech a correr

Yo pude ver.

yo pude ver la contorsin de su cuerpo

y la muerte en su piel

cre que todo lo so… cre que todo lo so

pero el perro estaba mirndome, lleno de miedo.

Sus ojos eran como un par de agujeros,

se vea en su interior.

que el corazn ya le lata muy lento,

de tanto entregar amor.

Yo pude ver.

yo pude ver la contorsin de su cuerpo

y la muerte en su piel

cre que todo lo so… cre que todo lo so

pero el perro estaba mirndome, lleno de miedo.

El hombre del recolector se lleva la ltima ilusin

el perro lo sigui detrs, nada para destacar

el fri congel mi sol y el da nunca comenz

la lluvia cae en la ciudad,

nada para destacar… hablaba sin razn

Me fui cargando la culpa del cobarde

y la impotencia de pensar…

que al ser humano no le basta su raza.

y destruye a las dems

yo pude ver… yo pude ver

la contorsin de mi cuerpo y la muerte de mi piel

cre que todo lo so, cre que todo lo so ante el espejo

observndome, lleno de miedo.

El hombre del recolector se lleva la ltima ilusin

el perro lo sigui detrs, nada para destacar

el fri congel mi sol y el da nunca comenz

la lluvia cae en la ciudad,

nada para destacar… hablaba sin razn

Hablaba sin razn…

De hond rommelde door het afval

op zoek naar iets te eten

Ik wilde benaderen en mijn hulp aanbieden

maar hij begon te rennen

Ik zou kunnen zien.

Ik kon de verwringing van zijn lichaam zien

en de dood op haar huid

Ik geloof dat alles is... Ik geloof dat alles is

maar de hond keek mij vol angst aan.

Zijn ogen waren als een paar gaten,

binnen gezien worden.

dat zijn hart al heel langzaam klopt,

van zoveel liefde geven.

Ik zou kunnen zien.

Ik kon de verwringing van zijn lichaam zien

en de dood op haar huid

Ik geloof dat alles is... Ik geloof dat alles is

maar de hond keek mij vol angst aan.

De verzamelaarsman krijgt de laatste illusie

de hond volgde, niets om op te merken

de kou bevroor mijn zon en de dag begon nooit

de regen valt op de stad,

niets om te benadrukken ... hij sprak zonder reden

Ik ging weg met de schuld van de lafaard

en de onmacht van het denken...

dat de mens niet genoeg is voor zijn ras.

en vernietig de anderen

Ik kon zien... ik kon zien

de verwringing van mijn lichaam en de dood van mijn huid

Ik geloof dat alles is, ik geloof dat alles voor de spiegel is

mij aankijken, vol angst.

De verzamelaarsman krijgt de laatste illusie

de hond volgde, niets om op te merken

de kou bevroor mijn zon en de dag begon nooit

de regen valt op de stad,

niets om te benadrukken ... hij sprak zonder reden

Hij praatte zonder reden...