Sunshine Ward - Amebix

Roses are red.

sometimes violets are blue

But we’re always puking on cider and glue

People say that we’re twisted, you know it’s not true

We just get so bad when there’s fuck all to do

Life in this building is freezing and wet

If I once had a brain, then I seem to forget

'Cause just when I caught it, it slipped through the net

Now we sedate ourselves slowly, no time for regret

Sunshine ward’s laughing, the inmates are here

Filling our lives full of sulphate and beer

We’ve tried every way to make «real life» less clear

As stupidity sets in, the truth disappears

Sunshine ward’s screaming, we crawl to the door

Reality creeps back, I can’t take no more

There is no more stairway, we’re stuck on this floor

And fear digs in deep, as the patient’s hands claw

The happy dream shatters and falls to the floor

The doubt crawling in that we can’t just ignore

Should we carry this farce on just as before?

Or start living for life’s sake, away from the ward?

Rozen zijn rood.

soms zijn viooltjes blauw

Maar we kotsen altijd op cider en lijm

Mensen zeggen dat we gestoord zijn, je weet dat het niet waar is

We worden gewoon zo slecht als er verdomd veel te doen is

Het leven in dit gebouw is ijskoud en nat

Als ik ooit een brein had, dan lijk ik het te vergeten

Want net toen ik het ving, glipte het door het net

Nu kalmeren we onszelf langzaam, geen tijd voor spijt

Sunshine ward lacht, de gevangenen zijn hier

Ons leven vullen met sulfaat en bier

We hebben op alle mogelijke manieren geprobeerd om het 'echte leven' minder duidelijk te maken

Naarmate de domheid intreedt, verdwijnt de waarheid

Sunshine ward schreeuwt, we kruipen naar de deur

De realiteit kruipt terug, ik kan er niet meer tegen

Er is geen trap meer, we zitten vast op deze verdieping

En angst graaft diep in, terwijl de handen van de patiënt klauwen

De gelukkige droom spat uiteen en valt op de grond

De twijfel die binnenkruipt die we niet zomaar kunnen negeren

Moeten we deze farce voortzetten zoals voorheen?

Of gaan leven omwille van het leven, weg van de wijk?