Malecón - Alfonso André, José Manuel Aguilera, La Barranca

Caminamos por el viejo malecón

entre barcos oxidados por la sal.

Todo el tiempo ibas diciendo

que el país no tiene solución.

Y al contemplar tus ojos

viendo hacia mí, yo sentí

que en realidad tus ojos

son mi país.

Inmensidad oscura

sobre un abismo de luz;

premonición que busca

la plenitud.

Y pasamos frente al puesto militar

bajo un cielo de inquietante resplandor.

No dejabas de decir

que el país camina para atrás.

Y al contemplar tus ojos

viendo hacia mí, yo sentí

que en realidad tus ojos

son mi país.

Inmensidad oscura

sobre un abismo de luz;

premonición que busca

la plenitud.

We liepen langs de oude promenade

tussen boten verroest door zout.

De hele tijd dat je zei

dat het land geen oplossing heeft.

En bij het nadenken over je ogen

terwijl ik naar me keek, voelde ik

dat in werkelijkheid je ogen

zij zijn mijn land

donkere onmetelijkheid

over een afgrond van licht;

voorgevoel dat je zoekt

de volheid.

En we passeerden de militaire post

onder een hemel van verontrustende pracht.

je bleef maar zeggen

dat het land achteruit gaat.

En bij het nadenken over je ogen

terwijl ik naar me keek, voelde ik

dat in werkelijkheid je ogen

zij zijn mijn land

donkere onmetelijkheid

over een afgrond van licht;

voorgevoel dat je zoekt

de volheid.