Vuelve - Alex Campos

La mañana sigilosa se esconde como atardecer

Las gotas de agua fría me anuncian pronto va a llover

Me aferro a tu promesa que todo estará bien

No te miento me aterro que ya no es como ayer

La sonrisa se me escapa llueven lagrimas también

Un susurro en el silencio me pregunta donde está tu fe

Se dilata el pensamiento que todo esto será para bien

Como agua en el desierto como vida en la vejez

Dame alas pa este cielo con tus fuerzas recorrer

Hoy decido que en invierno mis poemas cantare

Vuelve, vuelve el día y su tormenta pero yo no temeré

Asechándolo los linderos de la duda y del porque

Aunque vengan como flechas mi escudo es la fe

Mi espada es tu palabra, mi refugio es tu ser

Eres fuego que no acaba, eres agua que quita la sed

Eres risa en el llanto, misteriosamente eres fiel

Eres Dios de lo imposible, de los reyes eres rey

Como habré de cuestionarte si no sabes tú mi ley

Reconozco que naufrago si de ti yo me olvide

Vuelve, vuelve el día y su tormenta pero yo no temeré

Asechándolo los linderos de la duda y del porque

Aunque vengan como flechas mi escudo es la fe

Mi espada es tu palabra, mi refugio es tu ser

Vuelve a darme de tu aliento como aquella primera vez

Que sanaste mis heridas y limpiaste así mi ser

Vuelve pronto que mi anhelo es llegar ante tus pies

Mientras vuelves vida mía en ti seguro yo estaré (aquí estaré)

Vuelve que tú eres poesía, que tú eres mi sonrisa, ven

Vuelve que eres aire, que eres vida, eres todo lo que sueño, ven

Vuelve que tú eres mi poesía, ven como aquella caricia, ven

Ven que eres aire que me abriga, ven que tú eres ese fuego

De heimelijke ochtend verbergt zich als zonsondergang

De druppels koud water vertellen me dat het binnenkort gaat regenen

Ik hou je aan je belofte dat alles goed komt

Ik lieg niet tegen je, ik ben doodsbang dat het niet zoals gisteren is

De glimlach ontsnapt me, het regent ook tranen

Een fluistering in de stilte vraagt ​​me waar je geloof is

De gedachte dat dit allemaal het beste is, is verwijd

Als water in de woestijn, zoals het leven op oudere leeftijd

Geef me vleugels voor deze lucht met jouw kracht om te reizen

Vandaag besluit ik dat ik in de winter mijn gedichten zal zingen

Kom terug, kom terug de dag en zijn storm, maar ik zal niet bang zijn

Hem de grenzen van twijfel besluipen en waarom?

Hoewel ze komen als pijlen, is mijn schild geloof

Mijn zwaard is jouw woord, mijn toevlucht is jouw wezen

Je bent vuur dat niet ophoudt, je bent water dat de dorst lest

Je lacht in tranen, op mysterieuze wijze ben je trouw

U bent de God van het onmogelijke, van de koningen bent u de koning

Hoe kan ik je ondervragen als je mijn wet niet kent?

Ik erken dat ik schipbreuk heb geleden als ik jou vergeet

Kom terug, kom terug de dag en zijn storm, maar ik zal niet bang zijn

Hem de grenzen van twijfel besluipen en waarom?

Hoewel ze komen als pijlen, is mijn schild geloof

Mijn zwaard is jouw woord, mijn toevlucht is jouw wezen

Geef me je adem weer zo de eerste keer

Dat je mijn wonden hebt genezen en zo mijn wezen hebt gereinigd

Kom snel terug, want het is mijn wens om aan je voeten te komen

Terwijl jij mijn leven in jou teruggeeft, zal ik dat zeker zijn (ik zal hier zijn)

Kom terug dat je poëzie bent, dat je mijn glimlach bent, kom

Kom terug dat je lucht bent, dat je leven bent, je bent alles waar ik van droom, kom

Kom terug omdat je mijn poëzie bent, kom als die streling, kom

Ze zien dat je lucht bent die me beschut, ze zien dat je dat vuur bent