Jumper - Adaliah

A sharp splash of glass upon my broken grave

There’s only one way back home

Death looks into his eyes;

he looks back at his face

Cold windowsill beneath his bare feet;

he’s not the man to make these kinds of

decisions

Maybe someone will catch me

Maybe someone will save me

Short breathes of air, the only thing left to take

He closes his eyes and feels the wind on his face

«These pillars of hell…»

Destruction of trust, they fall to the ground

Descending to heaven, a breathe of fresh air

The whole way down

Maybe someone will catch me

Maybe someone will save me

Short breathes of air, the only thing left to take

He closes his eyes and feels the wind on his face

He goes back to his childhood, to where he felt at home

He envisions his mothers face, and smiles one last time

Will he feel this long enough, will he remember her face then

Will I see her again?

Will I see her again?

Will I still wake up when I hit the

ground?

No, don’t let me forget.

Please don’t let me forget.

What i fought for this

long, please don’t take it away

I came so far only to cause more pain

I’ll leave a scar along with every shattered dream

I’m falling so fast, they can’t see through my eyes

They’re so blinded by this act, but its much more than that

Lifeless bodies, they can’t go back home

Fallen bodies, broken families

Een scherpe plons glas op mijn gebroken graf

Er is maar één weg terug naar huis

De dood kijkt hem in de ogen;

hij kijkt terug naar zijn gezicht

Koude vensterbank onder zijn blote voeten;

hij is niet de man om dit soort dingen te maken

beslissingen

Misschien vangt iemand me op

Misschien kan iemand me redden

Kort ademen, het enige wat je nog moet doen

Hij sluit zijn ogen en voelt de wind op zijn gezicht

«Deze pijlers van de hel…»

Vernietiging van vertrouwen, ze vallen op de grond

Afdalen naar de hemel, een frisse neus halen

De hele weg naar beneden

Misschien vangt iemand me op

Misschien kan iemand me redden

Kort ademen, het enige wat je nog moet doen

Hij sluit zijn ogen en voelt de wind op zijn gezicht

Hij gaat terug naar zijn kindertijd, naar waar hij zich thuis voelde

Hij ziet zijn moeders gezicht voor zich en lacht nog een laatste keer

Zal hij dit lang genoeg voelen, zal hij zich dan haar gezicht herinneren?

Zal ik haar weer zien?

Zal ik haar weer zien?

Zal ik nog wakker worden als ik op de?

grond?

Nee, laat het me niet vergeten.

Laat me alsjeblieft niet vergeten.

Waar heb ik voor gevochten

lang, neem het alsjeblieft niet weg

Ik ben zo ver gekomen om nog meer pijn te veroorzaken

Ik laat een litteken achter bij elke verbrijzelde droom

Ik val zo snel dat ze niet door mijn ogen kunnen kijken

Ze zijn zo verblind door deze daad, maar het is veel meer dan dat

Levenloze lichamen, ze kunnen niet terug naar huis

Gevallen lichamen, gebroken gezinnen